Żyć własnym życiem to coś, czego uczono nas w dzieciństwie zdaniem „Ty nie jesteś wszyscy”, a o czym bliscy często zapominają, gdy wybieramy inaczej niż reszta. Z tego wpisu dowiesz się, jak rozpoznać scenariusz narzucony z zewnątrz, skąd bierze się presja i od jakich pytań zacząć zmianę.
Spis treści
Pamiętasz kiedy byłaś jeszcze w szkole, przychodziłaś do domu i mówiłaś:
– Ale inni też dostali tróję!
Albo
– Ale Ania też wróciła później do domu.
A rodzice powtarzali Ci:
– Ale Ty nie jesteś wszyscy. Ty jesteś Ty.
Pamiętasz?
Z czasem jednak “Ty nie jesteś wszyscy” Twoim bliskim wpadło w niepamięć.
Zapomnieli, kiedy postanowiłaś żyć inaczej niż dzieci znajomych i np. Nie iść na studia, tylko podróżować lub nauczyć się komponować muzykę, robić grafiki i tę pasję przekuwać na sposób na życie.
Zapomnieli, kiedy postanowiłaś nie mieć męża w wieku 35 i więcej, bo twoim marzeniem nie są żadne “więzy”, tylko życie jako wolny człowiek lub człowiek w partnerskiej relacji. Bo zrozumiałaś, że to co narzucane jest z pokolenia na pokolenie, jako jedyny odpowiedni model szczęścia nie jest Twoim modelem. Zupełnie nie jest dla Ciebie.
Ale oni zapomnieli. Nie dlatego, że nie jesteś wyjątkowa. Dlatego, że wszyscy zapominamy, że jesteśmy wyjątkowi. Oni zapomnieli w pierwszej kolejności o swojej wyjątkowości. O tym, że wciąż mają wybór. Mogą za siebie wybierać inaczej, niż do tej pory. Mogą dziś już nie pracować. Mogą odkryć swoje pasje. Mogą więcej podróżować. Tylko muszą sobie przypomnieć o swojej wyjątkowości.
Dlaczego nagle, to czego „dorośli” uczyli Cię od małego przestało obowiązywać jeśli idzie o naprawdę ważne kwestie, jak wybór za siebie? Jeśli idzie budowanie w sobie poczucia własnej wartości, miłość do siebie i możliwość tworzenia swojego życia z pełni własnego potencjału?
A pełnia potencjału tkwi m.in dokładnie w tych słowach:
TY NIE JESTEŚ WSZYSCY!
Nie musisz żyć jak inni, ponieważ jesteś niepowtarzalną jednostką z niepowtarzalnym zestawem talentów, możliwości i także z jedynym w swoim rodzaju zestawem zadań do wykonania w tym życiu.
Jeśli zaczniesz się skupiać na tym aby osiągać to co każdy i najlepiej w tej samej kolejności, bo ktoś, zazwyczaj ktoś bliski wmawia Ci (często podświadomie, przez jakiś rodzaj wywieranej presji, czasem szantażem emocjonalnym), że ab być szczęśliwą i wartościową musisz:
– mieć dobre wyniki w szkole
– dostać się i skończyć dobre studia
– pójść do dobrze płatnej pracy – bez względu na to czy ta praca Cię kręci czy nie
– znaleźć sobie męża/ żonę
– mieć mieszkanie – swoje – oczywiście w kredycie
– mieć psa/ posadzić drzewo i inne takie
– mieć dzieci
Kolejność zazwyczaj dokładnie taka, bo jeśli coś się zdarzy przed sobą, to już wstyd. Coś Ci świta z podobnych historii
Znamy wiele osób, które dokładnie w takiej kolejności podjęły się realizowania swojego szczęścia, a w wieku 40 lat odważyły się doznać przebudzenia. Zrozumieć, że część (lub całość) tej drogi nie jest ich. Że one to zrobiły dla kogoś.
Z ludzi mi bliskich, może 2% osób rzeczywiście czuje się w pełni sobą i na swoim miejscu i rzeczywiście ich misją na to życie było np. założenie rodziny i praca w dużej firmie.
Cała reszta kończy u psychologów, nie może zbudować sobie relacji na dłużej i jest sfrustrowana, bo trzeba zarobić na rachunki, dom, dzieci… I oni wciąż nie rozumieją, że chodzi o to, aby w końcu zadbali o siebie. Oczywiście, to zadbanie o siebie nie musi być kosztem nikogo dookoła nich. Zadbanie o siebie może dać więcej ludziom dookoła. Znacznie więcej.
Czy czujesz się szczęśliwa, spełniona? Czy żyjesz swoim życiem?
Zadanie sobie pytania i szczera odpowiedź na nie, może zburzyć Twój cały, ale głównie ten iluzoryczny.
Ja wiem, niektórzy wolą być jak Cypher z filmu Matrix i mimo, że wiedzą, że to co ich otacza jest nieprawdą, jest jakąś scenografią stworzoną na potrzeby wypełniania roli, to jednak nadal poczucie bezpieczeństwa i komfort będzie ich trzymał na tej scenie.
Jednak te marne oklaski, które czasem usłyszą będą dla nich wystarczające, żeby nie zawalczyć o siebie.
Będą nadal żyć pod wielką kopułą, tak jak Truman w filmie “Truman Show” i nigdy nie przedrą się przez burzę by poznać prawdę o sobie.
A Ty czyim życiem żyjesz?
Jesteś jak inni?
Czy Ty jednak nie jesteś wszyscy?
Sylwia
Potrzebujesz wsparcia w decyzji kierującej do odnalezienia siebie? Napisz do nas: kontakt@embraceyourlife.pl i napisz, w jakim momencie życia jesteś teraz. Zobaczymy, jak możemy najlepiej Cię wesprzeć.
Żyć własnym życiem: najważniejsze myśli z tego wpisu
Sylwia przypomina scenę z dzieciństwa. Wracasz ze szkoły i tłumaczysz się, że inni też dostali trójkę, a rodzice odpowiadają: „Ty nie jesteś wszyscy”. Z czasem bliscy o tym zapominają. Szczególnie wtedy, gdy postanawiasz nie iść na studia, tylko podróżować albo zamienić pasję w sposób na życie. Albo gdy nie chcesz wychodzić za mąż według cudzego kalendarza.
Wpis pokazuje gotowy scenariusz szczęścia: dobre oceny, dobre studia, dobrze płatna praca bez względu na to, czy Cię cieszy, partner, mieszkanie na kredyt, dzieci. Najlepiej w tej kolejności. Wiele osób realizuje go krok po kroku, a około czterdziestki odkrywa, że ta droga nie była ich. Sylwia przywołuje Cyphera z „Matrixa” i Trumana z „Truman Show”, którzy wybierają komfort sceny zamiast prawdy o sobie. Na koniec pyta: czyim życiem żyjesz?

Żyć własnym życiem czy cudzym scenariuszem? Sygnały
Cudze oczekiwania rzadko mówią o sobie wprost. Brzmią jak troska, zdrowy rozsądek albo „tak się po prostu robi”. Kilka sygnałów pomoże Ci je zauważyć:
- Szukasz ulgi w cudzych pochwałach: Twoje decyzje mają przede wszystkim zadowolić innych, a bez ich aprobaty czujesz pustkę.
- Tłumaczysz się ze swoich wyborów: zanim coś zrobisz, układasz w głowie obronę przed rodziną.
- Odkładasz marzenia na później: najpierw stabilizacja, potem pasja, choć „potem” wciąż się oddala.
- Porównujesz swoje tempo z rówieśnikami: liczysz, kto już ma dom, dzieci albo awans.
- Czujesz zmęczenie bez wyraźnej przyczyny: grasz rolę, która kosztuje Cię dużo energii.

Jeśli rozpoznajesz te sygnały, nie musisz od razu wywracać życia do góry nogami. Żyć własnym życiem zaczyna się od uczciwego przyznania przed sobą, co wybrałaś z serca, a co z obowiązku. Część drogi może okazać się Twoja, część nie. Obie odpowiedzi są w porządku.
Żyć własnym życiem: 4 pytania na początek
Sylwia zadaje pytania, które mogą zburzyć iluzoryczny porządek. Możesz pójść dalej i odpowiedzieć na nie na piśmie, w spokojnym miejscu:
- Czy czuję się szczęśliwa i spełniona? Oceń każdą sferę życia osobno, w skali od 1 do 10.
- Czyje głosy słyszę, gdy podejmuję decyzje? Zapisz zdania, które wracają, i obok imię osoby, od której pochodzą.
- Co wybrałabym, gdyby nikt nie oceniał? Opisz jeden dzień, który przeżyłabyś bez presji otoczenia.
- Jaki mały krok mogę zrobić w tym tygodniu? Wybierz coś drobnego, co przybliży Cię do tamtego dnia.
Zadbanie o siebie i decyzja, by żyć własnym życiem, nie muszą odbywać się kosztem innych. Wpis podkreśla, że mogą dać bliskim znacznie więcej. Gdy żyjesz w zgodzie ze sobą, masz więcej cierpliwości, radości i siły dla ludzi, których kochasz. Jeśli brakuje Ci wsparcia rodziny, posłuchaj odcinka o tym, jak sobie radzić, gdy rozwój spotyka się z brakiem wsparcia bliskich.

Żyć własnym życiem: najczęstsze pytania
Czy żyć własnym życiem to egoizm?
Nie. Egoizm oznacza dbanie o siebie kosztem innych. Żyć własnym życiem to brać odpowiedzialność za swoje wybory i nie przerzucać na bliskich odpowiedzialności za swoje szczęście. Osoba spełniona częściej wspiera innych z serca, a nie z poczucia winy. Możesz szanować tradycję i rodzinę, a jednocześnie wybrać inną drogę niż oni.
Jak powiedzieć rodzinie, że wybieram inaczej?
Spokojnie i bez potrzeby uzyskania zgody. Opowiedz o swojej decyzji jako o czymś, co już postanowiłaś, a nie o propozycji do dyskusji. Podziękuj za troskę i powiedz, czego potrzebujesz: wsparcia, ciekawości albo po prostu akceptacji. Bliscy mogą potrzebować czasu, żeby przyzwyczaić się do zmiany. Twoja konsekwencja z czasem przemówi głośniej niż słowa.
Skąd wziąć odwagę, żeby zmienić kierunek po latach?
Odwaga rośnie w działaniu. Zacznij od małych eksperymentów: kursu, weekendowego projektu, rozmowy z osobą, która już żyje tak, jak Ty chcesz. Każdy krok pokaże Ci, że świat się nie wali, gdy wybierasz siebie. Pomaga też zrozumienie mechanizmu, który pokazuje film opisany w haśle Truman Show: granice sceny często są bliżej, niż myślisz.
Ty nie jesteś wszyscy. Masz swój niepowtarzalny zestaw talentów, możliwości i zadań. Żyć własnym życiem możesz zacząć od jednego pytania zadanego sobie szczerze. Jeśli czujesz, że trzyma Cię lojalność wobec rodzinnych wzorców, posłuchaj też odcinka o lojalności rodowej i rozmowy o normach społecznych.
Zostaw komentarz
Podziel się swoją refleksją po tym odcinku.