BLOG · WYSOKIE WIBRACJE

JAK ZADBAĆ O SWOJĄ INTEGRALNOŚĆ? WGLĄD INTUICYJNY

Wewnętrzna integralność: wgląd intuicyjny Honoraty, Wysokie Wibracje

Wewnętrzna integralność to stan, w którym to, co myślisz, mówisz, robisz i czujesz, idzie w jednym kierunku. Z tego wpisu dowiesz się, jak Honorata straciła równowagę między dawaniem a przyjmowaniem, czego nauczył ją ten czas i jak możesz zadbać o swoją spójność na co dzień.

ODWAŻ SIĘ NA INTEGRALNOŚĆ

Kiedy to piszę, zbliża się majówka 2020 roku, a ja niedawno skończyłam 31 lat. W jednym z postów na Facebooku napisałam wtedy, że nie mam nic do zaoferowania w ramach mojego osobistego święta innym. Jedyne co mogę i co poczułam intuicyjnie – to przyjmowanie.

Od 2 tygodni jestem w procesie budowania własnej integralności w obszarze prawa dawania i otrzymywania. Czuję, że ten proces już się domyka, dlatego dziś jestem w końcu w stanie wyrazić co się działo ze mną przez ten czas i jakie wglądy mi to przyniosło.

Zanim ten proces wywalił mi w ciele wewnętrzny konflikt nieumiejętności odpoczywania i przyjmowania, przez 6 tygodni non stop skupiona byłam na dawaniu. W tym czasie przygotowałyśmy z Sylwią proces odbudowania relacji z pieniądzem dla naszej społeczności. Ale też – ja osobiście czułam dużą potrzebę dzielenia się odczytami intuicyjnymi w innych tematach, które pojawiały się podczas medytacji.

Nie miałam wrodzonych umiejętności nagrywania video, czy mówienia tak, aby się nie zacinać. Tych umiejętności nabywałam w miarę rozwoju embraceyourlife.pl

I nie wiem, czy wiesz – ale dla introwertyka – jest to sporym wydatkowaniem energetycznym, wciąż dzielić się sobą.

Ponieważ same sobie narzuciłyśmy spore tempo, wypierałam przez ten czas potrzebę odpoczynku. O ciało dbałam tylko pozornie – tak, aby odhaczać nawyki typu picie wody czy przyjmowanie witamin. Faktem jest, że prawie w cale nie wychodziłam na słońce i ledwo co się ruszałam. W tym czasie mój oddech znów się spłycił, a ja traciłam siły witalne – odkładając siebie na później.

Gdy proces odbudowywania relacji z pieniądzem zakończył swoją premierę – wtedy ciało nie chciało już czekać. Kompletnie opadłam z sił. Nie mówiąc już o mentalnym i emocjonalnym samopoczuciu.

Nie wiem, czy znasz ten stan, ale jest to coś na wzór początku depresji. Kiedy leżysz i choć w Twojej głowie odbywają się batalie myśli – te wzmacniające i logiczne argumenty nie są w stanie się przebić. I jeśli w porę nie poprosisz kogoś o pomoc – ciężko Ci z tego stanu wyjść przez długi czas.

Wiem, że to co dla siebie wybrałam połączone jest z wibracjami Ziemi w tym ciekawym czasie uzdrawiania. Natura, podczas pandemii i zamknięcia w domu, rozkwitała. Teraz – gdy już zrobiła wszystko, czego potrzebowała do bycia najlepszą wersją siebie – po prostu jest, cieszy się sobą, przyjmuje i odpoczywa.

I ja też potrzebowałam odpocząć.

Zwyczajnie – zająć się każdą cząstką siebie. Małymi krokami ale regularnie, zadbać o ciało, o ducha, o głowę. Potrzebowałam NIE ROBIĆ NIC i pozwolić sobie na to, aby NIE BYĆ OBECNĄ DLA INNYCH – a stać się obecną dla siebie. Ponownie poczuć swoje ciało i posłuchać, co mówi. Ponownie zwrócić się ku uważności na swoje emocje i pozwolić im przepłynąć przeze mnie (oj tak, sporo było wybuchów płaczu i śmiania się na zmianę). Ponownie poczuć słońce na twarzy, wiatr we włosach i wziąć wiele głębokich oddechów na łonie natury.

Ten proces (tylko i aż) pokazuje mi…

…jak często każdy z nas musi sobie przypominać o równowadze. I dbać o tę równowagę. Nikt inny o nią nie zadba lepiej niż my sami. Możemy czekać na ratunek, ale jeśli emanujemy wibracją braku – nawet w takim obszarze jak równowaga pomiędzy dawaniem a otrzymywaniem – przyciągniemy więcej tego braku.

Ten proces też pokazuje mi…

…jak ważne jest proszenie o pomoc. Cóż. Ja nie mam wpojonej łatwości w proszeniu o pomoc, szczególnie kiedy nieprzyjemne emocje biorą nade mną górę. Uczona byłam od dziecka radzić sobie samodzielnie. To w moim przypadku jest forma ochrony innych przed tym, aby nie być dla nich ciężarem.

Niemniej – w końcu coś większego ode mnie skierowało mnie po pomoc. Na szczęście mam obok siebie wspaniałą przyjaciółkę, której mogę powiedzieć wszystko. I która – mimo swoich własnych procesów, z którymi oczywiście nie przyszła do mnie (bo też uczy się prosić o pomoc) – przekazała mi swoje wglądy, zadała kilka pytań i pomogła mi odczarować ten zestaw negatywnych myśli.

NIE CZEKAJ NA POMOC – POPROŚ O NIĄ, JEŚLI SOBIE NIE RADZISZ!

I zrób dla siebie to, co możesz, aby zbudować siebie w pełni integralną.

Poniżej jeszcze mój krótki wgląd, który przyszedł do mnie rano:

Aby doświadczyć, wyrażać i demonstrować, że jesteś człowiekiem integralnym, to co myślisz, mówisz, robisz i czujesz powinno być w zgodzie.

Tylko wtedy będziesz mieć siłę i postawę którą ciężko podważyć, złamać lub odrzucić.

Jeśli myślisz jedno, a mówisz drugie, nie jesteś w jedności ze sobą. Jeśli czujesz jedno, a robisz coś innego, ignorując swoje odczucie – Twoja integralność nie jest w harmonii.

To rozminięcie myśli, słów, emocji i działań są powodem krzywd ducha i chorób ciała.

Rozmijając się w swojej integralności – w łatwy sposób możesz doprowadzić do załamania własnej tożsamości i charakteru.

A gdy to się dzieje, w łatwy sposób doprowadzamy do zdrady, do katastrof, wypadków… Te są następstwem utraty poczucia własnej wartości i napędzają kolejne złe doświadczenia oraz emocje.

Teraz, znając już wszelkie ryzyko i skutki braku integralności wewnętrznej – oto co możesz zrobić.

Gdy zauważasz, że Twoje myśli, słowa, emocje i działania nie są w jedności – nie rób nic.

Dokładnie tak. Nie rób nic i pozwól na to aby inni byli źli na brak działania z Twojej strony. Ci, którzy mają to zrozumieć, zrozumieją Twój proces budowania wewnętrznej integralności.

Ściskam

Honia

Wewnętrzna integralność: najważniejsze myśli z tego wpisu

Honorata opisuje okres, w którym przez sześć tygodni była skupiona wyłącznie na dawaniu: przygotowywała z Sylwią proces odbudowy relacji z pieniądzem i nagrywała odczyty intuicyjne. Jako introwertyczka płaciła za to dużym wydatkiem energii. Odkładała odpoczynek, prawie nie wychodziła na słońce, a jej oddech znów się spłycił. Gdy projekt się zakończył, ciało przestało czekać i opadła z sił.

Z tego doświadczenia wyniosła dwie lekcje. Pierwsza: o równowagę trzeba dbać samodzielnie, bo wibracja braku przyciąga więcej braku, także w obszarze dawania i przyjmowania. Druga: warto prosić o pomoc, choć wiele z nas uczono radzić sobie w pojedynkę. Na końcu wpisu pojawia się wgląd: wewnętrzna integralność oznacza zgodę myśli, słów, działań i uczuć, a gdy tej zgody brakuje, czasem najlepiej nic nie robić.

Wewnętrzna integralność: myśl z bloga Wysokie Wibracje

Cztery obszary integralności

Wewnętrzna integralność opiera się na czterech filarach. Warto sprawdzać, czy są ze sobą w zgodzie:

  • Myśli. Co naprawdę sądzisz o sytuacji, gdy nikt nie słucha?
  • Słowa. Czy mówisz to, co myślisz, czy to, czego oczekują inni?
  • Działania. Czy Twoje wybory wynikają z wartości, czy z presji?
  • Uczucia. Czy pozwalasz sobie czuć, czy ignorujesz sygnały z ciała?
Wewnętrzna integralność: Cztery obszary integralności

Kiedy jeden z obszarów rozjeżdża się z pozostałymi, pojawia się napięcie. Możesz go długo nie zauważać, aż w końcu daje o sobie znać zmęczeniem, rozdrażnieniem albo poczuciem, że żyjesz nie swoim życiem.

Jak zadbać o wewnętrzną integralność: 5 kroków

Te kroki pomagają przywrócić równowagę, zanim ciało zacznie wołać o nią głośno:

  1. Codzienny przegląd. Wieczorem zapytaj siebie: gdzie dziś powiedziałam tak, czując nie?
  2. Równowaga dawania i przyjmowania. Zapisz, co dziś dałaś innym, a co przyjęłaś dla siebie. Obie kolumny są ważne.
  3. Odpoczynek w kalendarzu. Zaplanuj czas na nicnierobienie tak samo poważnie jak spotkania.
  4. Prośba o pomoc. Wybierz jedną osobę, której możesz powiedzieć, że jest Ci trudno.
  5. Pauza przy rozdźwięku. Gdy czujesz, że myśli, słowa i działania się rozmijają, wstrzymaj decyzję, aż odzyskasz jasność.

Wewnętrzna integralność rośnie z drobnych, codziennych wyborów. Za każdym razem, gdy mówisz zgodnie z tym, co czujesz, wzmacniasz zaufanie do siebie i postawę, którą trudno podważyć. Inni także zaczynają to wyczuwać i traktować Twoje słowa poważniej.

Integralność w pracy i relacjach

W pracy wewnętrzna integralność przejawia się tym, że obiecujesz tylko to, co możesz dowieźć, i potrafisz powiedzieć, że potrzebujesz więcej czasu. W relacjach objawia się szczerością: mówisz o swoich potrzebach, zamiast liczyć, że ktoś się domyśli. Oba obszary łączy jedno. Gdy przestajesz udawać, że wszystko jest w porządku, otoczenie wreszcie może Ci realnie pomóc. Tak właśnie wewnętrzna integralność zamienia się w zdrowe granice i lżejsze relacje.

Wewnętrzna integralność: najczęstsze pytania

Wewnętrzna integralność: najczęstsze pytania

Czym jest wewnętrzna integralność?

To spójność między tym, co myślisz, mówisz, robisz i czujesz. Człowiek integralny nie musi grać ról ani pilnować, komu co powiedział, bo jego słowa i czyny wypływają z jednego źródła. Taka spójność daje spokój, siłę i poczucie, że żyjesz w zgodzie ze sobą.

Dlaczego brak integralności tak męczy?

Bo wymaga ciągłego wysiłku: tłumienia uczuć, pilnowania pozorów, dźwigania niewypowiedzianych słów. Psychologia nazywa podobne napięcie dysonansem poznawczym. Gdy działasz wbrew sobie, umysł zużywa mnóstwo energii, żeby to uzasadnić. Przywrócenie zgody uwalnia tę energię.

Co zrobić, gdy brakuje sił i wszystko wydaje się ciężkie?

Zwolnij, odpocznij i poproś o wsparcie bliską osobę. Honorata opisuje, jak pomogła jej rozmowa z przyjaciółką. Jeśli przygnębienie trwa dłużej niż dwa tygodnie albo utrudnia codzienne funkcjonowanie, nie czekaj. W sprawach zdrowia skonsultuj się z lekarzem lub specjalistą.

Wewnętrzna integralność to praca na całe życie, a nie jednorazowe zadanie. Jeśli chcesz pogłębić temat, przeczytaj, czym jest wewnętrzna spójność i jak działa prawo dawania. O napięciu, które powstaje, gdy przekonania i działania się rozjeżdżają, przeczytasz w haśle dysonans poznawczy w Wikipedii.

Zostaw komentarz

Podziel się swoją refleksją po tym odcinku.

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *