Porównywanie się do innych zaczyna się niewinnie, od podziwu dla kogoś, kto ma to, czego Ty pragniesz. Z tego wpisu dowiesz się, jak działa kult idola, dlaczego stawia Cię w pozycji braku i jak inspirować się innymi, zostając sobą i tworząc własną definicję sukcesu.
Spis treści
Każdy z nas ma lub miał w przeszłości jakiegoś idola.
Często dla rożnych sfer życia dobieramy sobie różnych idoli. Mówimy sobie:
-ja też bym tak chciała
-chcę być tak, jak on/a
-dlaczego ja tak jeszcze nie mam/ nie umiem
-ale on jest genialny
Te i inne porównania – w zależności od świadomości o sobie – sprowadzają nas do wkładania się w określone role. Role i zachowania podobne do tego, jak (według naszego tylko wyobrażenia – nie faktycznej wiedzy) działa nasz idol.
Role te bardzo często mają niewiele wspólnego z tym, kim naprawdę jesteśmy, z tym jak odczuwamy i jak głęboko w środku definiujemy sami dla siebie znaczenia wielu spraw.
Na przestrzeni kilku ostatnich lat mam okazję obserwować wielu swoich znajomych czy klientów, którzy do osób bardziej znanych w świecie medialnym (media społecznościowe lub tradycyjne) podchodzą jak to guru czy idoli.
Moje podejście zawsze było nieco inne. Rozumiem, że ktoś bardziej znany wybrał taką właśnie drogę dla siebie i to jest część jego pracy. Prawdopodobnie ten człowiek też od czegoś ucieka. Jak my wszyscy. Uciekamy od świadomości o sobie i swoich emocjach.
Od czasu przeprowadzki do Warszawy w 2014, często poznaję czy czasem nawet wpadam na znane medialnie nazwiska.
Gdy patrzę na tych ludzi, którzy mnie osobiście inspirują, staram się raczej patrzeć na działania pomiędzy i decyzje stojące za tymi działaniami, niż konkretnie na daną osobę w światłach reflektorów.
To podejście nie tworzy niewidzialnej bariery, która wiele osób stawia w niższej pozycji wyjściowej wobec idola postawionego na piedestale.
Często obserwuję, że przez taką mentalną barierę – która powstaje tylko i wyłącznie przez rzadko trafną ocenę i brak świadomości o własnym, głęboko drzemiącym potencjale – ktoś wręcz boi się podejść do idola i porozmawiać (poczucie gorszości, niższości); mówi sobie, że chciałby tak, ale to poza jego zasięgiem (umniejszanie swoim możliwościom) i ogólnie cały dialog wewnętrzny odbywa się z pozycji braku.
A wystarczy spojrzeć na siebie i na idola z pozycji człowieczeństwa. Takiej, gdzie każdy jest równy i różny jednocześnie.
Zdając sobie przy tym sprawę, że ten człowiek po drugiej stronie ma swoje emocje, ma swoje obawy, cele, ambicje oraz wyzwania czy problemy z którymi się zmaga. I to w cale nie jest powiedziane, że łatwo mu jest patrzeć w lustro, bo może on czasem – jak my wszyscy – wstydzi się wielu swoich wyborów i działań.
To podejście mi osobiście pozwala budować ciekawe relacje z ludźmi, których ogląda się w telewizji – bez konieczności wrzucania z nimi fotek na insta i pompowania wizerunku, który nie jest mną.
ZASTANÓW SIĘ NAD TYM GŁĘBIEJ…
Kogo w świecie biznesu lub show-biznesu podziwiasz w taki sposób, przez który sama sobie odbierasz prawo stworzenia własnej definicji sukcesu i życia tą definicją?
Na podstawie jakiej roli i jakich schematów działania powiedziałaś sobie, że to poza Twoim zasięgiem? Że też byś tak chciała, ale nie masz takich zasobów?
Czy zdajesz sobie sprawę, że te podświadome porównania odbierają Ci siłę kreacji, zanim w ogóle się rozpędzisz?
Możesz się wzorować i inspirować – jednocześnie będąc sobą.
Możesz uznawać jednocześnie kogoś za jego sukcesy; i siebie za swoje sukcesy – choć inaczej rozumiane i inaczej zmaterializowane.
Możesz przestać starać się o uznanie w oczach innych i w końcu skupić się na uznaniu wewnętrznym – tym najważniejszym, jakiego Ci trzeba na koniec dnia. Bo tylko to uznanie zawsze będzie dla Ciebie niewyczerpaną siłą napędową do kolejnych działań w kierunku Twojego sukcesu.
Możesz być idolem dla siebie samej i to w zupełności wystarczy. Dzięki temu ten idol, którego od dawna chciałaś poznać też uzna Cię za równego sobie. Bo poczuje, że nie jest ani gorszy, ani lepszy od człowieka, który stoi naprzeciwko.
Kult idola to pułapka umysłu o dwóch różnych końcach.
Z jednej strony stawiasz się w pozycji gorszego od kogoś, kto z pozoru ma coś, czego Ty chcesz. Z drugiej – możesz też nieświadomie wejść w rolę guru. A w tej roli to Ty będziesz chciała utrzymać w oczach innych jakiś wyimaginowany obraz siebie. Odbierając sobie możliwość bycia sobą – w pełni autentyczną, bez masek.
Całą pracę zacznij od świadomego stworzenia własnych definicji szczęśliwego życia dla każdej ze sfer. I pamiętaj, że nie ma definicji ani gorszej, ani lepszej od innej. Ja mam prawo do swojej i Ty masz prawo do swojej, więc nie trać czasu na ocenianie, czyja jest lepsza czy bardziej moralna. Przez to sama zabierasz sobie siłę do szczęśliwego życia według swojej definicji.
Gdy już te definicje będą z Tobą w pełni rezonowały, jest sens zacząć je ugruntowywać. A możesz to zrobić tylko przez działanie. Każde odstępstwo od Twojej definicji będzie skutkowało potrzebą podjęcia kroków wstecz.
Inspiruj się i pozostań sobą. I szukaj ludzi, którzy będą wspierać Cię na Twojej drodze do realizacji marzeń czy celów – ale jednocześnie nie będą Cię zmieniać, tylko pomogą Ci stać się jeszcze bardziej sobą. To najlepsze, co możesz dla siebie zrobić i co możesz dać światu.
Sukcesów!
Honorata
P.S. Jeśli masz wizję na rozwój Twojej marki osobistej i potrzebujesz wsparcia na drodze rozwoju, szczególnie pod kątem strategicznego działania w kierunku zbudowania stabilnych zysków – napisz do nas. Możemy Cię w tym wesprzeć na wiele sposobów. Szczegóły pod mailem: kontakt@embraceyourlife.pl
Porównywanie się do innych: najważniejsze myśli z tego wpisu
Każdy z nas ma lub miał idola. Mówimy sobie „ja też bym tak chciała” albo „dlaczego ja tak jeszcze nie umiem” i wchodzimy w role, które często niewiele mają wspólnego z tym, kim jesteśmy. Honorata zauważa, że wiele osób podchodzi do znanych ludzi jak do guru. Ona sama patrzy raczej na decyzje i działania, które stoją za ich sukcesem, niż na osobę w świetle reflektorów.
Takie podejście nie buduje bariery. Porównywanie się do innych z pozycji braku sprawia, że ktoś boi się podejść do idola i porozmawiać, umniejsza swoje możliwości i prowadzi dialog wewnętrzny pełen poczucia niższości. Tymczasem po drugiej stronie stoi człowiek z własnymi obawami, celami i wyborami, których czasem się wstydzi. Wpis kończy się zaproszeniem: stwórz własne definicje szczęśliwego życia dla każdej sfery i ugruntowuj je w działaniu. Kult idola ma bowiem dwa końce: możesz czuć się gorsza albo nieświadomie wejść w rolę guru.

Jak rozpoznać, że porównywanie się do innych Ci szkodzi
Inspiracja dodaje energii, a szkodliwe porównanie ją odbiera. Różnicę poczujesz w ciele. Po zdrowej inspiracji masz ochotę działać. Po porównaniu z pozycji braku czujesz ciężar, zazdrość albo zniechęcenie. Warto zauważyć kilka sygnałów:
- Odkładasz działanie: mówisz sobie, że zaczniesz, gdy będziesz tak dobra jak ktoś inny.
- Kopiujesz zamiast tworzyć: przejmujesz cudzy styl, choć czujesz, że nie jest Twój.
- Szukasz potwierdzenia: Twoja wartość rośnie i spada razem z cudzymi opiniami.
- Unikasz ludzi, których podziwiasz: boisz się, że przy nich wypadniesz blado.
- Mierzysz swoje życie cudzą miarą: sukces oznacza to, co ma ktoś inny.

Jeśli rozpoznajesz u siebie kilka z tych zachowań, nie oceniaj się. Porównywanie się do innych to bardzo ludzki mechanizm. Psychologia od dawna bada, jak nasze zdanie o sobie zależy od otoczenia, o czym przeczytasz w haśle samoocena. Ważne, żeby zauważyć, kiedy przestaje Ci służyć.
Z idola w równego człowieka: 5 kroków
Zmiana perspektywy nie wymaga rezygnacji z inspiracji. Wymaga za to przesunięcia uwagi z osoby na proces i z braku na własne zasoby:
- Wybierz jedną osobę, którą podziwiasz: zapisz, co konkretnie w niej Cię porusza.
- Oddziel cechę od człowieka: nazwij wartość, która za tym stoi, na przykład odwagę, konsekwencję albo lekkość.
- Znajdź tę wartość w sobie: przypomnij sobie sytuację, w której już ją pokazałaś.
- Stwórz własną definicję: opisz, jak sukces w tej sferze wygląda dla Ciebie, a nie dla kogoś innego.
- Zrób jeden krok: wybierz działanie, które ugruntuje tę definicję w najbliższym tygodniu.
Po takim ćwiczeniu porównywanie się do innych traci moc. Zamiast pytać „dlaczego ja tak nie mam”, zaczynasz pytać „co z tego jest dla mnie”. To pytanie otwiera drogę do własnej ścieżki, o czym więcej usłyszysz w odcinku o tym, jak zwiększyć poczucie własnej wartości.

Porównywanie się do innych: najczęstsze pytania
Jak przestać porównywać się do innych w mediach społecznościowych?
Zacznij od uważnego przeglądu tego, co oglądasz. Wycisz konta, po których czujesz się gorsza, i zostaw te, które inspirują do działania. Pamiętaj, że w sieci widzisz wycinek czyjegoś życia, zwykle ten najpiękniejszy. Porównywanie się do innych na podstawie zdjęć to porównywanie swojego zaplecza z cudzą sceną. Ustal też limit czasu, jaki spędzasz na przewijaniu.
Czy podziwianie kogoś jest czymś złym?
Nie. Podziw może być pięknym źródłem motywacji. Problem pojawia się wtedy, gdy stawiasz kogoś na piedestale i jednocześnie odbierasz sobie prawo do własnej drogi. Możesz uznawać czyjeś sukcesy i swoje własne, choć wyglądają inaczej. Zdrowy podziw mówi „ja też mogę po swojemu”, a nie „nigdy tak nie będę umiała”.
Co zrobić, gdy sama staję się dla kogoś idolem?
Pozostań człowiekiem. Pokazuj także swoje wahania i lekcje, a nie tylko sukcesy. Wtedy nie musisz pilnować wyimaginowanego obrazu siebie i możesz być w pełni autentyczna. Rola guru jest kusząca, ale męcząca. O tym, jak nie oddawać swojej mocy innym i nie przejmować cudzej, opowiadamy w odcinku komu naprawdę oddajesz swoją moc.
Inspiruj się i pozostań sobą. Porównywanie się do innych możesz zamienić w ciekawość: co ta osoba wie, czego ja mogę się nauczyć, i jak to przełożyć na moje życie. Jeśli obawiasz się, że nie zasługujesz na swój sukces, posłuchaj też rozmowy o tym, czym jest syndrom oszusta.
Zostaw komentarz
Podziel się swoją refleksją po tym odcinku.