PODCAST · WYSOKIE WIBRACJE

Dziennikarka Sprawdzała Co Działa. Czy Znalazła Ukojenie?

Monika Sobień-Górska w odcinku #282 podcastu Wysokie Wibracje

Monika Sobień-Górska, dziennikarka i autorka bestsellerów, przez rok sprawdzała od środka świat rozwoju świadomości, a potem opisała go w książce „Rok, w którym szukałam sensu i ukojenia”. W tej rozmowie mówimy głównie o wierze: o odchodzeniu od wiary z dzieciństwa, poczuciu winy, ustawieniach systemowych i o tym, jak mądrze wybierać nauczycieli.

Monika Sobień-Górska przez rok badała świat rozwoju świadomości. Uczestniczyła w 53 ustawieniach Hellingerowskich, chodziła na kursy i warsztaty manifestacji, kręgi kobiet, szamańskie ceremonie.

Co tam odkryła o nauczycielach rozwoju świadomości i o ludziach, którzy szukają w świadomości rozwiązania swoich życiowych wyzwań?

To wszystko opisała w swojej najnowszej książce
„Rok w którym szukałam SENSU i ukojenia. Między Wiarą, Terapią a Biznesem.”

W pierwszym z 3 odcinków rozmawiamy z nią głównie o WIERZE.

W tym – o Źródle, odchodzeniu od instytucji, o tym co znajdujemy jako substytut. I o tym, czy nauczyciele rozwoju świadomości na których trafiamy, mogą nam pomóc, czy częściej zaszkodzić.

Zaprosiłyśmy Monikę do tej rozmowy nie tylko jako bohaterki książki.

Ta rozmowa pomaga nam nazwać dla Ciebie pewne rzeczy słowami osoby, która zbadała ten świat jako uczestnik. Zwracając uwagę na to, co często bywa bardzo istotne dla Twojego dobrostanu, a co Twój umysł może bagatelizować lub pomijać.

Książka daje cenne wglądy w pełną dokumentację i osobiste spostrzeżenia. To reportaż uczestniczący, w którym nie brakuje m.in. odważnych odkryć autorki na jej własny temat.

Jesteśmy pewne, że to będzie cenna pozycja w Twojej bibliotece.

KSIĄŻKA – LINK 

AUDIOBOOK – LINK

Zapraszamy do dyskusji i dzielenia się tym, co czujesz, że jest dla Ciebie ważne w kontekście tego odcinka.
Z najlepszymi intencjami,
Sylwia, Honorata


***

ODTWARZAJ PRZEZ YouTube

WIDEO · YOUTUBE

Obejrzyj odcinek

Monika Sobień-Górska: o czym jest ten odcinek

To pierwsza z trzech rozmów z Moniką. Monika Sobień-Górska jest dziennikarką, scenarzystką i autorką kilku bestsellerów. Jej najnowsza książka to reportaż uczestniczący: przez rok chodziła na warsztaty, kursy manifestacji, kręgi kobiet, ceremonie szamańskie i 53 ustawienia hellingerowskie. Podtytuł brzmi „Między wiarą, terapią a biznesem”, a każdemu z tych trzech wątków poświęcamy osobny odcinek. Ten jest o wierze.

Na początku wyjaśniamy kontekst. Kilka lat temu Monika napisała do nas z prośbą o spotkanie i rozmowę o rynku rozwoju świadomości w Polsce. Poszłyśmy na nie, nie wiedząc, kim jest, i rozmawiałyśmy po prostu szczerze. Dopiero później okazało się, że trafiłyśmy do jej książki jako jedne z bohaterek. Podkreślamy też w nagraniu, że nikt nikomu za te odcinki nie płaci. Zaprosiłyśmy Monikę, bo uważamy, że jej książkę warto przeczytać.

Dla Moniki to także wyjątkowa sytuacja. Monika Sobień-Górska mówi, że to pierwszy raz, kiedy po premierze przyjęła zaproszenie od bohaterek swojej książki. W świecie reportażu bywa to ryzykowne, bo autor może zostać posądzony o spoufalanie się z bohaterem. Monika tłumaczy, że gdy pisała o nas, byłyśmy po jednym długim spotkaniu, a tekst autoryzowałyśmy, nie znając kontekstu całej książki.

Naszą intencją było pokazanie szerokiej perspektywy osobom, które dopiero wchodzą w rozwój świadomości albo czują się w nim zagubione. Chodzi o to, żeby widziały zarówno jasne, jak i ciemne strony tego świata i mogły wybierać świadomie. Monika Sobień-Górska wnosi tu spojrzenie kogoś, kto przeszedł tę drogę jako uczestniczka, z notesem w ręku i z dużą dozą krytycznego myślenia.

Warto wiedzieć, z jakiej pozycji mówi. Monika Sobień-Górska nie jest nauczycielką rozwoju świadomości i niczego nie sprzedaje w tym świecie. Przez prawie dwa lata łączyła dokumentację do książki z własnymi procesami, a o tym, co zobaczyła, opowiada z dystansem i humorem. Dla słuchaczki, która dopiero zaczyna, to cenne: Monika Sobień-Górska nazywa słowami rzeczy, które umysł łatwo bagatelizuje, gdy jest się w środku jakiejś grupy czy kursu.

Od wiary z dzieciństwa do własnych pytań: jak wyglądała ta droga?

Monika pochodzi z bardzo wierzącej rodziny. Jej rodzice od dziesięcioleci działają w ruchu oazowym, a ona sama przeszła wszystkie jego etapy, śpiewała w scholi i przez chwilę była animatorką. Opowiada, że na pierwszym miejscu była wtedy potrzeba wspólnoty, a parafia na jej osiedlu w Radomiu tę potrzebę spełniała. Nie zadawała pytań o dogmaty, bo nie czuła takiej potrzeby.

Krytyczne myślenie przyszło późno, gdy miała ponad trzydzieści lat. Monika Sobień-Górska podkreśla, że nie było jednego przełomowego wydarzenia. Afery w instytucji zmieniły jej zdanie o samej instytucji, ale jak mówi, wtedy po prostu poszukałaby innej parafii. Ważniejsze okazało się coś innego: im uważniej czytała i słuchała, tym wyraźniej widziała w sobie ogromne poczucie winy, którego źródła długo nie rozumiała.

Część tego poczucia winy dotyczyła ciała i seksualności. Część wynikała z przekonania, że człowiek rodzi się z długiem, który przez resztę życia musi spłacać. Monika zaczęła szukać relacji z siłą wyższą bez pośredników. Był też dwuletni okres, kiedy uznała się za ateistkę. Dziś nazywa go raczej kwarantanną, w której wstydziła się własnych potrzeb, bo w wielkomiejskim, wykształconym środowisku rozmowy o sensie i wierze często spotykają się z drwiną.

Zapytana o zmianę tożsamości, Monika Sobień-Górska mówi o przejściu od roli ofiary do roli kogoś, kto współtworzy swoje życie i bierze za nie większą odpowiedzialność. Zaznacza przy tym z humorem, że nie chodzi o to, by zaklęcie załatwiło jej wymarzony samochód. Chodzi o głębszą pracę i o zmianę miejsca, z którego patrzy: nie jest już tylko odbiorczynią rzeczywistości. Więcej o tym mechanizmie mówimy w odcinku Jak rola ofiary Ci służy i jak ją puścić.

Jak dziś opisuje siłę wyższą? Gdy pyta o to jej siedmioletnia córka, Monika odpowiada, że to niezmierzona rzeczywistość, którą każdy odkrywa na swoim etapie. Dla niej samej jest to moc twórcza, silniejsza od niej, ale niewymagająca kłaniania się. Monika czuje się jej częścią i ma poczucie, że ta moc się nią opiekuje. Przyznaje, że jest w tym trochę magicznego myślenia, a jednocześnie daje jej to więcej spokoju i bezpieczeństwa.

Poczucie winy i lojalność wobec rodziny: co radzi osobom w rozkroku?

Wiele osób słuchających podcastu jest w podobnym miejscu: nie wierzą już w obraz siły wyższej z dzieciństwa, a jeszcze nie ufają nowym poszukiwaniom. Monika Sobień-Górska radzi przede wszystkim, by się nie bać. Dla niej najtrudniejsze było wyjście ze skorupy jednego słusznego myślenia, w którym nikt nie zapraszał jej do dyskusji. Dogmat przyjmuje się bez rozmowy.

Monika Sobień-Górska opowiada o dwóch poziomach lęku. Pierwszy to obawa przed karą: że porzucając dawną wiarę, sprowadzi na siebie lub bliskich nieszczęście. Drugi to poczucie winy wobec rodziny. Rok opisany w książce był dla niej także rokiem dojrzewania do tego, by stanąć za sobą i powiedzieć bliskim, że to już nie jest jej historia. Przyznaje, że poczucie winy jest dziś dużo mniejsze, choć nie zniknęło całkiem.

Jeśli zastanawiasz się na przykład, czy Twoje dziecko powinno wziąć udział w rodzinnej uroczystości tylko dlatego, że babci będzie przykro, Monika mówi wprost: nie jesteś w tym sama i to jest proces. Ona pracowała nad tym równolegle w procesach rozwoju świadomości i na psychoterapii w nurcie systemowym, który pokazuje człowieka na tle całej rodziny. Czasem trwa to rok, czasem dwa lata.

W rozmowie dzieli się też Sylwia. Jej droga prowadziła od wiary katolickiej, przez wspólnotę protestancką, do wyjścia z jakiejkolwiek zorganizowanej wiary, i jak mówi, był to proces wieloletni, który wciąż w niej trwa. Rozmawiamy o lojalności wobec tego, jak byłyśmy wychowane, i o poczuciu winy wpajanym od dziecka.

Monika Sobień-Górska zwraca uwagę na hasło „wiara jest łaską”, które w jej odczuciu bywa przemocowe. Pada najczęściej wtedy, gdy ktoś mówi o wątpliwościach albo o tym, że jakiś proces go przerasta. Słyszy wtedy, że widocznie łaski nie ma, i czuje się słabszy, gorszy, niegodny. Monika zauważa, że to samo zdanie pojawia się też w części nowych nurtów, na przykład wobec osób, które po odosobnieniu czują się bardziej obciążone niż przed nim.

Dlaczego tak trudno to zobaczyć od środka? Monika Sobień-Górska używa obrazu: „Ostatnie, co widzi ryba, to woda”. Gdy jesteś zanurzona w jednym systemie przekonań, nie widzisz, jak bardzo nim nasiąkasz. Dopiero krok na zewnątrz pozwala usłyszeć, które zdania są Twoje, a które należą do rodzica, nauczyciela czy przewodnika. Jej rada brzmi: daj sobie odwagę, by usłyszeć siebie.

Monika Sobień-Górska: cytat z odcinka #282 podcastu Wysokie Wibracje

3 rzeczy, których ludzie szukają w rozwoju świadomości

Opierając się na swojej dokumentacji, Monika Sobień-Górska wymienia trzy główne potrzeby, z którymi ludzie trafiają na warsztaty i kursy:

  • Wspólnota. Na żywo albo online. Potrzeba bycia wśród osób, które czują podobnie, mają podobne lęki i cele. Monika widziała ją szczególnie na kręgach kobiet, gdzie uczestniczki mówiły, że chcą choć przez godzinę być z kimś, kto nie przewija telefonu i naprawdę słucha.
  • Ukojenie w cierpieniu. Z jej obserwacji wynika, że ogromna część tego cierpienia ma źródło w trudnych, nieuregulowanych relacjach z rodzicami, niezależnie od wieku, a potem przenosi się na związki i domowe wspólnoty.
  • Odrobina magii w życiu. Monika opisuje to jako powrót potrzeby, która w historii pojawia się cyklicznie, po okresie kultu racjonalności.

Przy drugim punkcie pojawia się ważna uwaga. Media społecznościowe i szybkie tempo życia przyzwyczaiły nas, że to, co działa, ma zadziałać od razu. Wiele osób unika dłuższego procesu i szuka magicznej tabletki albo zaklęcia, a część ofert jest właśnie tak reklamowana. Monika zauważa, że my w Wysokich Wibracjach mówimy raczej o kontakcie ze sobą i pracy nad relacjami, która jest wymagająca, ale skuteczna.

Monika Sobień-Górska otwarcie mówi też o swoim punkcie startu. Gdy zgłaszała wydawcy pomysł na książkę, jej założenie było tak krytyczne, że to wydawca ją łagodził. Wynikało to z tego, co widziała w mediach społecznościowych. Szukając pogłębionych praktyk, dostała setki reklam kursów z jachtami i obietnicą, że już nigdy nie będzie musiała pracować. Zauważyła, że korzyści opisywano wyłącznie jako materialne, bez słowa o emocjach.

Wchodząc w ten świat, najpierw zobaczyła to, czego się spodziewała: manipulacje i duże pieniądze zarabiane na ludziach w desperacji. Głębiej trafiła jednak na przestrzeń, w której mówi się o pracy ze sobą, bez drogich torebek i jachtów w tle. Spotkała osoby, które łączą krytyczne myślenie z magicznym, nie odrzucają psychoterapii i żyje im się lepiej. Monika mówi, że sama zaczęła lepiej spać, miała lepsze relacje ze sobą i bliskimi i przestała tak bardzo krytykować innych.

Ustawienia hellingerowskie: kiedy mogą pomóc, a kiedy lepiej zrezygnować?

Na ustawienia Monika Sobień-Górska szła z nastawieniem wyłącznie krytycznym. Chciała zebrać materiał, który potwierdzi, jak bardzo uczestnicy są przekraczani, retraumatyzowani i jak wmawia się im traumy. Przyznaje, że zadziałało tu jej ego: chciała opisać to lepiej niż inni. Zobaczyła jednak obraz niejednoznaczny, pełen szarości, w którym jednym ludziom to pomagało, a innym szkodziło. Metodę zapoczątkował Bert Hellinger.

Zapytana, co powiedziałaby komuś, kto zastanawia się nad udziałem, Monika Sobień-Górska zaczyna od zastrzeżenia, że nie jest psychiatrą. Jeśli ktoś ma zdiagnozowaną chorobę psychiczną, jest w depresji, w bardzo złej formie albo w załamaniu nerwowym, odradzałaby udział. Jeśli jesteś w dobrej formie i widzisz w rodzinie powtarzający się schemat, na przykład dotyczący pieniędzy, pracy czy brania na siebie winy, ustawienie może być okazją, by ten schemat zobaczyć.

Druga rada: sprawdź, do kogo idziesz. Monika uważa, że w żadnym innym narzędziu nie widziała tylu nadużyć związanych z osobą prowadzącą. Opisuje też sytuację, w której ktoś z kręgu bardzo mocno próbował narzucić jej traumę, której nie umiała w sobie odnaleźć. Zamiast czytać opinie w internecie, które mogą być kupione, pytaj kilka osób, które były u danej prowadzącej.

Trzecia rada: nie oczekuj magii. Ustawienie nie uleczy wszystkich problemów ani chorób w rodzinie. Monika przywołuje słowa psychoterapeuty, krytyka tej metody, którego cytuje w książce: ustawienia dają katharsis, czyli ulgę, a ulga sama w sobie nie leczy. Może za to być początkiem dalszej pracy, na przykład z psychoterapeutą, z ciałem czy w medytacji. W sprawach zdrowia skonsultuj się z lekarzem lub specjalistą.

Dodajemy od siebie, że trafiają do nas osoby po ustawieniach, które doświadczyły przekroczeń. Pokazujemy im, że to, co usłyszały o przodkach, nie musi być faktem, i uczymy, by przerwać proces i wyjść, gdy czują, że tak trzeba. Szerzej piszemy o tym w odcinku Ustawienia systemowe i porządki w relacjach.

Monika Sobień-Górska o ustawieniach: 6 rzeczy do sprawdzenia przed udziałem

Pięć pytań przed wyborem nauczyciela: ćwiczenie

W ostatniej części rozmowy mówimy o nauczycielach. Monika Sobień-Górska zauważa, że nowe nurty miały iść w opozycji do systemów, w których człowiek oddaje moc pośrednikom. W praktyce wielu nauczycieli powoli uzależnia od siebie w bardzo podobny sposób: tylko u mnie znajdziesz rozwiązanie, tylko moja metoda działa, inni kopiują. Opisuje też spotkanie, w którym połowę czasu zajęła krytyka konkurencji.

Monika mówi wprost, że zdecydowana większość nauczycieli, których poznała, powinna być swoimi pierwszymi klientami. Dodaje, że drogowskaz rzadko idzie drogą, którą wskazuje, więc nie ma do nich pretensji, dopóki nie uzależniają ludzi. Opisuje też, jak różnie wyglądali, gdy gasły światła, oraz że część z nich ma prawdziwy dar, który z czasem przykrywa potrzeba bycia gwiazdą. Zanim zapiszesz się na kurs, zrób proste ćwiczenie:

  1. Zapisz, czego szukasz: wspólnoty, ukojenia, zrozumienia schematu czy szybkiej zmiany. Sprawdź, czy oferta odpowiada na tę potrzebę.
  2. Przeczytaj obietnice. Jeśli główne korzyści są materialne i natychmiastowe, zatrzymaj się na dłużej.
  3. Zapytaj kilka osób, które były u tej prowadzącej, o to, jak czuły się kilka tygodni po zakończeniu.
  4. Obserwuj, czy nauczycielka wzmacnia Twoją moc, czy przypisuje ją sobie. Zdania „ja Cię uzdrowię” i „tylko u mnie” są ostrzeżeniem.
  5. Ustal, kiedy wyjdziesz. Zapisz zdanie, które przypomni Ci, że możesz przerwać każdy proces, gdy czujesz, że to dla Ciebie za dużo.

Na koniec tego wątku pada myśl, która łączy cały odcinek. Najważniejsze jest to, w co wierzysz na swój własny temat. Każdy trafia na danego nauczyciela w jakimś momencie i po coś. Słowa osoby, której nadajesz rolę dominującą, mogą zachwiać Twoją wiarą w siebie, ale tylko wtedy, gdy uznasz, że to ona ma moc. O tym, jak rozpoznać dobrego przewodnika, piszemy w odcinku Cechy dobrego mentora, nauczyciela i uzdrowiciela.

Monika Sobień-Górska: 5 pytań przed wyborem nauczyciela lub kursu

Czego unikać, szukając sensu i ukojenia?

Z rozmowy wynika kilka pułapek, przed którymi przestrzega Monika Sobień-Górska. Warto mieć je przed oczami, zwłaszcza na początku poszukiwań:

  • Szukania szybkiej tabletki. Obietnice natychmiastowego ukojenia zwykle sprzedają się dobrze, a działają słabo.
  • Wiary w opinie z internetu. Mogą być wymyślone lub kupione. Lepiej rozmawiać z ludźmi.
  • Udziału w intensywnych procesach w kryzysie psychicznym. To czas na wsparcie specjalisty.
  • Oddawania mocy jednej osobie. Gdy ktoś przedstawia się jako jedyne źródło rozwiązania, odsuń się o krok.
  • Wstydu za własne pytania. Szukanie sensu nie jest naiwnością, a wątpliwości nie świadczą o tym, że jesteś gorsza.
  • Pośpiechu w relacji z rodziną. Zmiana przekonań to proces, który może trwać latami i potrzebuje łagodności.

Monika Sobień-Górska pokazuje, że da się łączyć krytyczne myślenie z otwartością. Jej książka nie mówi czytelniczce, co ma myśleć. Sama porównuje się do operatorki kamery, która rejestruje rzeczywistość i zostawia wnioski odbiorcy. Podobnie możesz podejść do własnych poszukiwań: obserwuj, notuj, jak się czujesz po kolejnych spotkaniach, i ufaj temu, co widzisz w swoim życiu, bardziej niż temu, co obiecuje reklama.

Monika Sobień-Górska: najczęstsze pytania

O czym jest książka „Rok, w którym szukałam sensu i ukojenia”?

To reportaż uczestniczący. Monika Sobień-Górska przez rok brała udział w warsztatach, kursach manifestacji, kręgach kobiet, ceremoniach szamańskich i 53 ustawieniach hellingerowskich. Opisuje zarówno nadużycia, manipulacje i biznes zbudowany na cierpieniu, jak i ludzi, którym głębsza praca ze sobą pomogła. W książce znajdziesz też jej osobistą drogę i odważne odkrycia na własny temat.

Czy w odcinku oceniamy czyjąś wiarę?

Nie. Rozmawiamy o drodze Moniki i naszych doświadczeniach, a nie o tym, kto ma rację. Monika podkreśla, że wiara może być wielką siłą, a niektóre uczestniczki warsztatów, o których słyszała, łączą różne ścieżki i zachowują swoje dotychczasowe praktyki. Jej zdaniem nikt nie powinien narzucać drugiej osobie, jak ma przeżywać swoje życie wewnętrzne.

Czy warto iść na ustawienia hellingerowskie?

Monika odpowiada ostrożnie. Odradza udział osobom w kryzysie psychicznym, depresji lub z diagnozą choroby. Osobom w dobrej formie, które widzą w rodzinie powtarzający się schemat, mówi: sprawdź prowadzącą, pytaj ludzi, nie oczekuj cudu i zaplanuj dalszą pracę. Ulga po ustawieniu nie jest leczeniem. W sprawach zdrowia skonsultuj się z lekarzem lub specjalistą.

Jak poradzić sobie z poczuciem winy wobec rodziny?

Według Moniki pierwszym krokiem jest świadomość, że nie jesteś w tym sama i że to proces. Jej pomogła psychoterapia systemowa, pokazująca ją na tle całej rodziny, oraz praca nad poczuciem własnej wartości. Poczucie winy może zostać na długo w mniejszej formie. Ważne, by nie wycofywać się z siebie tylko po to, by nikomu nie było przykro.

Jaka myśl o wierze zostaje po tej rozmowie?

Monika Sobień-Górska mówi, że wiara uzdrawia i jest czymś bardzo uniwersalnym. Może działać w miejscach pielgrzymek, na odosobnieniu medytacyjnym albo na kursie pracy z blokadami, jeśli wierzysz, że możesz się z czegoś uwolnić. Opowiada też o ćwiczeniu, w którym patrzyła innym kobietom w oczy i mówiła tylko „ja jestem”, i o poczuciu jedności, do którego wraca w trudnych chwilach.

Całą rozmowę znajdziesz w odtwarzaczu wyżej we wpisie. To dopiero początek: w drugiej części rozmawiamy o terapii i magicznym myśleniu, a w trzeciej o tym, gdzie kończy się manifestacja, a zaczyna manipulacja. Jeśli po tej rozmowie chcesz sięgnąć po książkę, link znajdziesz wyżej, w opisie odcinka. Monika Sobień-Górska pisze w niej szerzej o każdym z wątków, które tu tylko otwieramy. Posłuchaj i napisz w komentarzu pod nagraniem, co z tej rozmowy jest dla Ciebie najważniejsze.

Zostaw komentarz

Podziel się swoją refleksją po tym odcinku.

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *