BLOG · WYSOKIE WIBRACJE

Ewa Woydyłło o Idzie Świątek - psycholog ucieka od swoich cieni?

Ewa Woydyłło o Idze Świątek: grafika do wpisu o relacjach i cieniu, Wysokie Wibracje

Ewa Woydyłło w jednym z podcastów sportowych bardzo krytycznie wypowiedziała się o Idze Świątek i osobach z jej otoczenia, co wywołało szeroką dyskusję. Poniżej przeczytasz nasz komentarz, a na końcu znajdziesz krótką notę o autorce wypowiedzi, pięć lekcji dla naszych relacji, ćwiczenie przed oceną innych i odpowiedzi na pytania.

Się porobiło w świecie” autorytetów”… Ewa Woydyłło w rozmowie z Lechem Sidorem – byłym tenisistą, komentatorem sportowym i prowadzącym podcast „Trzeci Serwis” bardzo krytycznie wypowiedziała się o Idze Świątek, jej psycholożce Darii Abramowicz oraz Arynie Sabalence. Nie ograniczyła się jednak do komentowania ich zachowania czy sportowych decyzji. Mówiła o tym, co jej zdaniem Iga naprawdę czuje, sugerowała, że może być wypalona, nieszczęśliwa i zagubiona, oceniała jej dojrzałość, a pracę Darii Abramowicz sprowadziła do siedzenia na trybunach i zarabiania pieniędzy.

W przypadku Sabalenki wypowiedzi stały się jeszcze bardziej pogardliwe. Dotyczyły nie tylko jej zachowania, ale także wyglądu, kobiecości, pochodzenia i osobowości. Prowadzący nie zatrzymał tej rozmowy. Przeciwnie – podsycał ją, zadawał kolejne pytania, nadawał jej kierunek i pozwalał, aby wypowiedzi stawały się coraz mocniejsze. Po publikacji w sieci wybuchła burza. I najciekawsze jest dla nas pod kątem energetycznym i psychologicznym to, co się po tym zadziało. Odcinek został usunięty, a twórcy podcastu zaczęli tłumaczyć, że naiwnie zakładali, iż każdy gość sam odpowiada za swoje słowa.

Sama Ewa Woydyłło jednak nie uznała, że zrobiła coś niewłaściwego. Przekonywała, że jej wypowiedzi wynikały między innymi z troski o Igę. Można potraktować tę historię jak kolejną internetową aferę. Albo wziąć z niej coś dla siebie. A skoro w tym tygodniu poruszamy się w tematyce relacji, to spójrzmy na to relacyjnie. Pierwsza to relacja twórców podcastu z widzami. Oczywiście, że dorosły człowiek odpowiada za swoje słowa. Ale czy prowadzący rozmowę nie odpowiada również za pytania, które zadaje?

Za kierunek, który nadaje? Za atmosferę, którą tworzy? Za emocje, które wzmacnia? Za moment, w którym widzi, że jego gość zaczyna przekraczać granice, ale zamiast zatrzymać rozmowę, zachęca go do pójścia jeszcze dalej? Twórcy mieli także możliwość obejrzenia nagrania przed publikacją. Mogli je skrócić. Mogli zrezygnować z publikowania najbardziej przekraczających fragmentów. Mogli uznać, że rozmowa nie tylko rani osoby, o których mówiono, ale zaczyna również kompromitować samą Ewę Woydyłło. Dlaczego tego nie zrobili?

Czy naprawdę nie zauważyli, dokąd zmierza rozmowa? Czy wiedzieli, co robią, ale uznali, że kontrowersyjny materiał zapewni im zasięgi? Czy pozwolili swojemu gościowi iść coraz dalej, ponieważ właśnie wtedy odcinek stawał się medialnie atrakcyjniejszy? A później, kiedy pojawiła się krytyka, powiedzieli: „To gość odpowiada za swoje słowa”. Owszem. Ale odpowiedzialność gościa nie usuwa odpowiedzialności twórcy przestrzeni. Nie można aktywnie prowadzić człowieka w określonym kierunku, opublikować tego, czerpać z tego zainteresowanie, a później zachowywać się tak, jakby było się jedynie przypadkowym właścicielem mikrofonu.

I tutaj sięgamy po pytanie, który dotyczy również naszych codziennych relacji: – Czy zdarza Ci się pozwalać drugiemu człowiekowi iść w stronę, która mu szkodzi, ponieważ też coś z tego otrzymujesz? Może rozrywkę. Może poczucie bliskości zbudowane na wspólnym obgadywaniu innych. Może potwierdzenie własnego zdania. Może interesującą historię, którą później opowiemy. Może uwagę, popularność albo poczucie, że uczestniczymy w czymś ważnym. – Czy naprawdę troszczysz się o człowieka, jeśli widzisz, że się kompromituje, ale nie zatrzymujesz go, ponieważ jego zachowanie jest dla nas korzystne? – Czy potrafisz rozpoznać moment, w którym nie jesteś już tylko obserwatorem cudzej nieświadomości, ale zaczynasz ą współtworzyć i wzmacniać?

Druga relacja to relacja prowadzącego z psycholożką. Lech Sidor kierunkował i podsycał tę rozmowę. Ale Ewa Woydyłło dała się ściągnąć do poziomu prowadzącego. Nie podniosła poziomu tego odcinka. Nie zatrzymała się, żeby powiedzieć: „Nie znam Igi osobiście a choć uwielbiam tenisa, to wolę pewne obserwacje zachować dla siebie”. Nie oddzieliła obserwacji od własnej interpretacji. Nie oddzieliła krytyki konkretnego zachowania od oceniania całego człowieka. Nie postawiła granicy prowadzącemu. Nie zmieniła kierunku rozmowy.

Popłynęła tą rwącą rzeką na samo dno. I właśnie tutaj pojawia się bardzo ważne pytanie o nasze relacje: – Czy potrafimy zachować własny poziom świadomości, kiedy ktoś zaprasza nas niżej? – Czy przy osobie obgadującej zaczynamy obgadywać? – Czy przy osobie cynicznej stajemy się cyniczni? – Czy przy osobie agresywnej pozwalamy, aby również przez nas zaczęła mówić agresja? – Czy czyjaś aprobata sprawia, że wypowiadamy słowa, których nie powiedzielibyśmy w innym otoczeniu? – Czy obecność człowieka, który zachęca nas do coraz mocniejszych ocen, sprawia, że zaczynamy mylić pogardę ze szczerością?

Prowadzący może nadawać rozmowie ton. Może podsuwać pytania. Może naciskać określone przyciski. Ale ostatecznie to my odpowiadamy za to, czy przyjmujemy jego zaproszenie. Dojrzałość nie ujawnia się tylko wtedy, kiedy znajdujemy się wśród ludzi spokojnych, świadomych i pełnych szacunku. Ona ujawnia się szczególnie wtedy, kiedy ktoś otwiera przed nami drzwi do naszego cienia, a my potrafimy powiedzieć: „Widzę te drzwi, ale nie chcę przez nie przechodzić”. Możemy też zadać sobie trudniejsze pytanie: – Jeżeli ktoś rzeczywiście „wydobywa ze mnie najgorsze”, to co dokładnie daje się ze mnie wydobyć?

Czy jest to potrzeba wyższości? Ukryta pogarda? Zazdrość? Niespełnione ambicje? Potrzeba bycia odważną, bezkompromisową i zauważoną? Pragnienie, żeby ktoś wreszcie dał nam przyzwolenie na wypowiedzenie tego, co od dawna w sobie nosimy? Drugi człowiek może nacisnąć nasz przycisk. Ale nie instaluje go w nas podczas rozmowy. Trzecia relacja, która zwróciła naszą uwagę, to relacja Ewy Woydyłło z samą sobą. Każdy człowiek może powiedzieć coś nieprzemyślanego. Może dać się ponieść atmosferze.

Każdy może przez chwilę mówić z miejsca, którego nie rozpoznaje w sobie na co dzień. Psycholog, terapeuta czy nauczyciel rozwoju świadomości nie przestaje być człowiekiem. Nie chodzi więc o to, żeby nigdy nie popełnić błędu. Najwięcej o naszej świadomości mówi to, co robimy później. Kiedy pojawiła się krytyka, Ewa Woydyłło nie uznała, że przekroczyła granicę. Nie powiedziała, że język mógł być niepotrzebnie pogardliwy albo że przypisała Idze i jej psycholożce intencje, których nie mogła znać.

Uznała, że nie zrobiła niczego złego i że jej słowa wynikały z troski. A może jednak nie tylko z troski? Może również z niespełnionych ambicji? Może z projekcji? Może z nieuświadomionych emocji wobec młodych, silnych, odnoszących spektakularne sukcesy kobiet? Tego nie wiemy. I nie powinniśmy robić Ewie Woydyłło tego samego, co ona zrobiła innym – czyli mówić z całkowitą pewnością, co dzieje się w jej psychice. Możemy jednak zadać pytanie: Czy odpowiedź człowieka, który nie dopuszcza nawet możliwości własnego przekroczenia, nie świadczy czasami o tym, że nie umie skontaktować się ze swoim cieniem?

Kontakt z cieniem nie oznacza uznania siebie za złego człowieka. Nie oznacza samobiczowania. Nie oznacza także zgadzania się ze wszystkimi opiniami, które pojawiają się na nasz temat. Oznacza zdolność, żeby powiedzieć sobie: „Być może moja intencja była dobra, ale nie wszystko, co przeze mnie przemówiło, pochodziło z troski”. Bo troska może być zmieszana z kontrolą. Szczerość z agresją. Pomaganie z wyższością. Odwaga z potrzebą uwagi. A przekonanie, że „mówię prawdę”, z nieuświadomioną potrzebą poniżenia drugiego człowieka.

Cień bardzo rzadko przychodzi do nas i mówi: „Dzień dobry, jestem twoją zazdrością, pogardą i niespełnioną ambicją”. Najczęściej przebiera się za coś szlachetnego. Za troskę. Za miłość. Za szczerość. Za odwagę. Za obronę wartości. Za prawdę, którą ktoś wreszcie musiał wypowiedzieć. Dlatego tak ważne jest, żeby po konflikcie, krytyce albo przekroczeniu nie pytać jedynie: „Czy miałam dobre intencje?”. Warto również zapytać: „Co jeszcze było obecne w moich słowach?” „Dlaczego mówiłam z taką intensywnością?” „Co zostało we mnie uruchomione?” „Czy naprawdę opisywałam drugiego człowieka, czy może opowiadałam o własnej reakcji na niego?” „Czy potrafię uznać skutek mojego działania, nawet jeśli nie był on moją intencją?” „Czy jestem bardziej przywiązana do prawdy o sobie, czy do obrazu siebie jako osoby zawsze świadomej i zawsze działającej z troski?” Ta historia nie jest więc wyłącznie historią o Idze Świątek, Abramowicz, Sabalence, psycholożce i podcaście.

Jest historią o tym, co dzieje się z nami w relacjach. – Czy chronimy człowieka, czy korzystamy z jego nieświadomości? – Czy podnosimy poziom rozmowy, czy pozwalamy ściągnąć się w dół? – Czy po przekroczeniu potrafimy spojrzeć na siebie uczciwie, czy natychmiast chowamy się za dobrymi intencjami? Być może Alchemia RELACJI zaczyna się właśnie w tym miejscu. Nie wtedy, kiedy zawsze zachowujemy się idealnie. Ale wtedy, kiedy potrafimy zobaczyć, co naprawdę zostało przez relację wydobyte – i nie uciekamy od tej prawdy. *** Daj znać, co myślisz o sprawie, jeśli jest Ci znana? Z miłością, H. #wysokiewibracje #woydyllo #igaswiatek

Kim jest Ewa Woydyłło

Ewa Woydyłło, a właściwie Ewa Woydyłło-Osiatyńska, to polska psycholożka i terapeutka uzależnień. Ewa Woydyłło urodziła się w 1939 roku w Pińsku. Jak podaje Wikipedia, spopularyzowała w Polsce terapię uzależnień opartą na tak zwanym modelu Minnesota. Jest autorką wielu książek, między innymi „Wybieram wolność, czyli rzecz o wyzwalaniu się z uzależnień”, „Zaproszenie do życia”, „Sekrety kobiet” i „W zgodzie ze sobą”. Już same tytuły pokazują, że Ewa Woydyłło od lat zajmuje się tematami wolności, relacji i życia w zgodzie ze sobą.

Przez lata Ewa Woydyłło była obecna w mediach jako ekspertka od uzależnień, relacji i kobiecości. To ważny kontekst. Kiedy wypowiada się ktoś o takim dorobku, słuchacze traktują jego słowa poważniej niż opinię przypadkowej osoby. Dlatego ta historia poruszyła tak wielu ludzi i dlatego warto przyjrzeć się jej spokojnie, bez emocjonalnych wyroków wobec kogokolwiek.

Ewa Woydyłło o Idze Świątek: myśl z bloga Wysokie Wibracje

Ewa Woydyłło i Iga Świątek: co wiemy, a czego nie wiemy

Z tego, co opisałyśmy wyżej, wynika kilka faktów. Ewa Woydyłło była gościnią podcastu „Trzeci Serwis”, prowadzonego przez Lecha Sidora. W rozmowie krytycznie oceniła Igę Świątek, jej psycholożkę Darię Abramowicz oraz Arynę Sabalenkę. Po publikacji pojawiła się fala krytyki, odcinek został usunięty, a twórcy podcastu podkreślali, że gość sam odpowiada za swoje słowa. Sama autorka wypowiedzi, według informacji dostępnych w chwili pisania pierwotnego wpisu, tłumaczyła, że mówiła z troski.

Czego nie wiemy? Nie wiemy, co czuje Iga Świątek, jak wygląda jej współpraca z psycholożką ani co dokładnie kierowało rozmówcami. Nie znamy też intencji, które stały za konkretnymi słowami, ani tego, jak dziś tę rozmowę ocenia Ewa Woydyłło. Uczciwość wymaga, by te luki zostawić pustymi, zamiast wypełniać je własnymi domysłami. To pierwsza lekcja, jaką daje nam ta sytuacja, zanim jeszcze zaczniemy ją analizować.

Lekcja pierwsza: opisuj zachowanie, a nie czyjeś wnętrze

Najwięcej sporów w relacjach rodzi się nie z faktów, tylko z interpretacji. „Spóźniłeś się dwadzieścia minut” to opis. „Nie szanujesz mnie” to już interpretacja czyjegoś wnętrza. Pierwsze zdanie otwiera rozmowę, drugie zwykle ją zamyka, bo druga osoba zaczyna się bronić.

Ta zasada dotyczy zarówno rozmów o osobach publicznych, jak i o naszych bliskich. Kiedy mówisz o kimś, zapytaj siebie: czy opisuję to, co widziałam i słyszałam, czy to, co moim zdaniem ta osoba czuje i myśli? Ta historia przypomina, że tę granicę łatwo przekroczyć niezależnie od wiedzy i doświadczenia. I że każda z nas potrzebuje jej pilnować, zwłaszcza w emocjach.

Lekcja druga: autorytet zwiększa wagę słów

Psycholożka, lekarka, nauczycielka, mama, szefowa. Każda z tych ról sprawia, że nasze słowa ważą więcej. Dziecko zapamiętuje zdanie mamy na całe życie. Pracownica długo nosi w sobie komentarz przełożonej. Osoba publiczna z dorobkiem eksperckim wpływa na to, jak tysiące ludzi myślą o innych.

Nie chodzi o to, by w tych rolach przestać mówić szczerze. Chodzi o świadomość, że im większe zaufanie do nas mają inni, tym większą odpowiedzialność bierzemy za każdą ocenę. Sytuacja, w której Ewa Woydyłło stała się bohaterką medialnej burzy, przypomina, że ta zasada dotyczy wszystkich, niezależnie od wieku i doświadczenia. Warto ją odnieść przede wszystkim do siebie: w jakich rolach moje słowa mają dziś największą wagę?

Lekcja trzecia: projekcja zaczyna się w nas

W psychologii projekcja oznacza przypisywanie innym własnych, często nieuświadomionych uczuć, pragnień czy lęków. Każdy człowiek czasem to robi. Silna, natychmiastowa reakcja na kogoś obcego bywa sygnałem, że ta osoba dotknęła czegoś w nas samych.

Nie diagnozujemy tu nikogo. Ewa Woydyłło, Iga Świątek ani żadna inna osoba z tej historii nie potrzebuje naszych domysłów o swoim wnętrzu. Możemy za to zadać pytanie sobie: kiedy ostatnio bardzo mocno oceniłam kogoś, kogo znam tylko z mediów? Co dokładnie mnie poruszyło? Czy to nie jest temat, z którym sama się mierzę? Więcej o tym, jak pracować z takimi reakcjami, znajdziesz we wpisie o pracy z cieniem i ćwiczeniach, które działają.

Lekcja czwarta i piąta: gospodarz rozmowy i prawo do błędu

Czwarta lekcja dotyczy tych, którzy tworzą przestrzeń do rozmowy: prowadzących podcasty, organizatorek spotkań, ale też każdej z nas przy rodzinnym stole. Pytania, które zadajemy, i atmosfera, którą wzmacniamy, współtworzą to, co zostanie powiedziane. Gospodyni rozmowy może ją łagodnie skierować na inne tory, zanim stanie się krzywdząca.

Piąta lekcja to prawo do błędu i to, co robimy po nim. Każdy może powiedzieć za dużo pod wpływem emocji i atmosfery. Dojrzałość nie polega na nieomylności, tylko na gotowości, by po fakcie spojrzeć na swoje słowa z dystansu. To zaproszenie dla nas wszystkich, a nie zarzut wobec jednej osoby.

Ćwiczenie: zanim ocenisz kogoś publicznie

Zanim napiszesz komentarz pod artykułem, powiesz coś o znanej osobie w rozmowie albo ocenisz kogoś w grupie znajomych, przejdź przez te kroki:

  1. Zatrzymaj się na trzy oddechy. Daj sobie chwilę, zanim emocja zamieni się w słowa.
  2. Oddziel fakt od interpretacji. Zapisz w myślach, co się wydarzyło, a co jest Twoim domysłem.
  3. Nazwij swoją emocję. Złość, zazdrość, rozczarowanie, poczucie niesprawiedliwości. Każda niesie informację o Tobie.
  4. Sprawdź, czy nie mówisz o sobie. Zapytaj: co ta sytuacja porusza w moim życiu?
  5. Zrób test bezpośredniości. Czy powiedziałabyś to tej osobie prosto w oczy, z szacunkiem?
  6. Wybierz słowa. Jeśli nadal chcesz się wypowiedzieć, mów o zachowaniu i o swoich odczuciach, a nie o cudzym wnętrzu.
Ewa Woydyłło o Idze Świątek: ćwiczenie przed oceną innych

To ćwiczenie nie odbiera prawa do krytyki. Pomaga, by krytyka była uczciwa i nie raniła bardziej, niż to konieczne.

Czego unikać, komentując znane osoby

Dyskusja wokół wypowiedzi, którą Ewa Woydyłło wygłosiła w podcaście, pokazała też, jak szybko w sieci rodzi się kolejna fala ocen, tym razem wobec samej autorki słów. W świecie mediów społecznościowych łatwo ulec presji szybkiej opinii. Warto pilnować kilku zasad:

  • Diagnozowania na odległość. Nikt nie zna stanu psychicznego drugiej osoby z kilku wywiadów i meczów.
  • Komentowania wyglądu i pochodzenia. Takie uwagi nie wnoszą nic do rozmowy o zachowaniu i ranią.
  • Udziału w nagonce. Jeśli widzisz falę hejtu, nie musisz dokładać do niej swojego głosu, nawet jeśli masz zastrzeżenia.
  • Ocen pisanych w złości. Komentarz napisany pod wpływem emocji zwykle chcesz potem usunąć.
  • Utożsamiania osoby z jednym zdaniem. Jedna wypowiedź nie przekreśla całego dorobku ani całej osoby.
Ewa Woydyłło o Idze Świątek: najczęstsze pytania

Ewa Woydyłło i Iga Świątek: najczęstsze pytania

Co powiedziała Ewa Woydyłło o Idze Świątek?

W podcaście „Trzeci Serwis” Ewa Woydyłło wypowiadała się krytycznie o Idze Świątek, sugerując między innymi jej możliwe zmęczenie i zagubienie, oceniała też pracę jej psycholożki Darii Abramowicz. Mówiła również o Arynie Sabalence. Odcinek został później usunięty. Szczegóły i nasz komentarz znajdziesz w pierwszej części tego wpisu.

Dlaczego ta rozmowa wywołała tak duże poruszenie?

Z kilku powodów. Ewa Woydyłło jest znaną psycholożką, więc jej słowa miały szczególną wagę. Wypowiedzi dotyczyły popularnej sportsmenki i osób z jej zespołu, a część z nich odnosiła się do ich psychiki, wyglądu i osobowości. Wiele osób uznało, że takie oceny na odległość przekraczają granice rozmowy o sporcie.

Czym jest cień w psychologii?

Pojęcie cienia wprowadził Carl Gustav Jung. Oznacza ono te części naszej osobowości, których nie akceptujemy i nie chcemy w sobie widzieć, na przykład zazdrość, agresję czy potrzebę wyższości. Cień często ujawnia się w silnych reakcjach na innych ludzi. Praca z nim polega na zauważaniu tych części bez potępiania siebie.

Jak reagować, gdy ktoś obgaduje znaną osobę w moim towarzystwie?

Nie musisz moralizować ani wygłaszać przemowy. Wystarczy, że nie dołączysz do oceny albo spokojnie zmienisz temat. Możesz też powiedzieć: „Nie znamy jej, trudno mi oceniać, co czuje”. Takie zdanie często zmienia atmosferę rozmowy, bo przypomina, że rozmawiamy o prawdziwym człowieku.

Jakie książki napisała Ewa Woydyłło?

Ewa Woydyłło jest autorką wielu poradników psychologicznych. Wśród nich są „Wybieram wolność, czyli rzecz o wyzwalaniu się z uzależnień”, „Zaproszenie do życia”, „Sekrety kobiet”, „My, rodzice dorosłych dzieci” i „W zgodzie ze sobą”. Pełniejszą listę znajdziesz w jej biogramie w Wikipedii, do którego linkujemy na początku tej części wpisu.

Jeśli chcesz pracować nad tym, co relacje wydobywają z Ciebie, zajrzyj do Alchemii Relacji. Posłuchaj też odcinka o tym, jak ludzie odbijają Twoje przekonania, i o wpływie Twoich reakcji na energię relacji.

Zostaw komentarz

Podziel się swoją refleksją po tym odcinku.

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *