Poczucie jedności z innymi ludźmi zaczyna się od tego, czy widzisz i akceptujesz siebie. W tym wpisie dowiesz się, czym jest advaita, czyli jedność bez oceniania, dlaczego ego nie potrafi jej poczuć, jak konflikty w nas odbijają się w świecie i jakie praktyki pomagają wrócić do więzi.
Spis treści
Kiedyś bardzo chciałyśmy być zauważone przez innych. U każdej z osobna wynikało to z różnych przekonań o sobie. W efekcie doszłyśmy w swoim czasie do wniosków, że poczucie bycia dostrzeżonym zaczyna się od siebie. Dopiero od tego momentu zaczęłyśmy ucieleśniać inne doświadczenia.
Zadaj sobie pytania: Czy ja widzę swoje potrzeby? Swoje osiągnięcia? Swoje emocje? Czy może uciekam od tego, co jest dla mnie niewygodne lub też nie wpisuje się we wzorzec skromnego, dobrego człowieka? Odkąd widzisz siebie, jesteś też widoczna dla innych.
Z jaką niezaspokojoną potrzebą dziś się zmagasz? Pragniesz docenienia? Uznania? Miłości? Spokoju? Poczucia sensu? Bezpieczeństwa?
Brak, którym emanujesz generuje na zewnątrz (jako namacalny efekt) więcej tego, czego nie masz w duchu. Jesteś twórcą tych doświadczeń. Wszystkich doświadczeń. Nikt inny sam z siebie Ci niczego nie robi. My pozwalamy na to, aby coś, przez nasze wewnętrzne wołanie (wibracje) było dla nas zrobione. Nasze własne zamówienie jest nam dostarczane. I, choć to trudne do pojęcia, robisz to dla swojego dobra. A dobro, które masz zobaczyć w tym, co trudne, polega na uznaniu, że masz już wszystko i jesteś wszystkim.
Wiele osób próbuje jednak to uznanie znów wpasować w ramy umysłu.
„Gdy jestem wszystkim to znaczy że powinnam się cieszyć z tego, co mam. Ok, będę praktykować wdzięczność.”
Po czasie prób i błędów ego znów dochodzi do wniosku, że czegoś mu brakuje. Zaczyna się porównywać – widzi, że inni mają więcej.
Paradoks polega na tym, że nieintegralne ego, którego rolą jest wpychanie nas w iluzję oddzielenia, nie może poczuć jedności, kompletności i obfitości.
Jedność zna i czuje tylko istota.
Pomyśl o swoich ostatnich doświadczeniach, podczas których Twój duch miał okazję do przebudzenia się. To były wszystkie te mocniejsze szturchnięcia. Gdy wzruszyłaś się na filmie. Gdy poczułaś oczyszczenie (katharsis) i połączenie z tłumem na koncercie. Gdy widzisz miłość w oczach i zachowaniu dziecka. Czujesz bliskość i przepływ z drugim człowiekiem. Takie chwile potwierdzają nam, że żyjemy. Bo wtedy nasz duch może choć na chwilę dojść do głosu, a osobowość czuje się pełna.
Za chwilę jednak – umysł wraca w swoje historie. Ego znów wchodzi w oddzielenie – całe na biało. Wierzysz, że jesteś odrębną jednostką, która musi walczyć o przetrwanie i byt. I, że człowiek obok Ciebie jest obcy. Jest odrębny. Jest gorszy i pełen sprzeczności oraz zła.
Jedności z drugim człowiekiem (i wszystkim, co żywe) można doświadczyć tylko przez wrażliwość i czułość wobec tego, co jest – bez oceniania tego, jakie to jest.
ADVAITA – JEDNOŚĆ BEZ OCENIANIA
Im częściej wchodzisz w tę jedność – przebudzając się do swojej wewnętrznej natury – tym częściej też dostrzegasz, że od Ciebie zaczyna się wszelka zmiana zewnętrzna, w namacalnym świecie fizycznym. Co wewnątrz, to na zewnątrz. Jak na górze, tak na dole.
Dziś dla nas jest to jasne, że tylko zaczynając od siebie i najpierw pomagając sobie – przez pracę z własnymi, niewspierającymi wzorcami, przywarami czy demonami – możemy zadbać też o Ciebie. A raczej o to, abyś każdego dnia pamiętała o własnej mocy sprawczej. Płynącej z połączenia i pełnej integralności Twojego ducha, umysłu i ciała.
Jednak – my nie możemy Cię uratować. Nikt inny poza nami także. Tylko Ty możesz to dla siebie zrobić. Przez decyzję i konsekwentne wracanie do siebie.
Zawsze to powtarzamy, naszym klientom. Że te zmiany, które widzą, to nie my robimy. To oni robią. Powtarzamy to szczególnie tym, którzy w swoich wzorcach mają tendencję do wchodzenia w zależności.
Powtarzamy to w kursach online – które w większości polegają na pracy własnej z naszym prowadzeniem. Czy to podczas mentoringu 1:1 – podczas którego każdy z uczestników uczy się brać coraz większą odpowiedzialność za swoje decyzje, emocje i sposób myślenia.
Jesteśmy jednością. A gdy o tym nie pamiętamy, stajemy się dla siebie lustrem.

Oj, jakim my dwie jesteśmy często lustrem dla siebie… Co więcej – jesteśmy w wielu przypadkach niewygodnym lustrem dla osób, które na nas trafiają. Na szczęście szybko zdałyśmy sobie z tego sprawę. Stąd też nie boimy się już swojej mocy. Nie chowamy jej po kieszeniach, aby innym było wygodniej – nie zobaczyć w tym odbiciu siebie.
Czasem mocnym kontrastem odbijamy czyjś największy cień. Już dziś robimy to bardzo świadomie. Dlatego, że czasem tylko bycie dla kogoś lustrem doprowadzi go bliżej uzdrowienia. I tym samym, bliżej uzdrowienia wzorców widniejących w zbiorowej świadomości.
Wrażliwość i czułość dla poczucia połączenia nie jest dziś jeszcze tak mocno na topie. Bo aby ją mieć dla innych, trzeba ją najpierw znaleźć dla siebie. A to wymaga też pozwolenia sobie na odczucie trudnych emocji. Na to, aby ten balon rozerwał Cię od środka. Na to, aby ten nóż w żebrach Cię przeciął. Na to, żeby kamień przygniótł serce.
Wiesz, co się wtedy dzieje?
Dopiero podczas takiego poddania się odzyskujesz świadomość siebie. Okazuje się, że to nas nie zabija. To nas umacnia w sobie.
Czy skoro jesteśmy jednością, nie powinniśmy dbać o innych i ich komfort? Ich dobro? Owszem. Tylko jedność nie cechuje się, opieką i dbałością płynąca z braku uznania, docenienia czy bycia zauważonym. Bo taka forma troski prowadzi do pogłębiania się braku płynącego z wnętrza. Z pustego i Salomon nie naleje.
Człowiek integralny jest świadomy siebie i swojego potencjału. A stąd naturalnie dbając o siebie, dba też o innych. W tym nie ma próżności i egoizmu. Jest tylko miłość i jej emanacja.
Brak integralności w jednostce powoduje i pogłębia konflikty wewnętrzne. I te umysłowe. I te emocjonalne. I te fizyczne – już jako objaw braku połączenia ze swoimi odczuciami i emocjami. Zauważ u siebie obecny poziom integralności. To też wskaże Ci, na ile czujesz jedność z całym istnieniem wszechrzeczy.
Zadaj sobie pytania:
Jak często to, co mówię, robię i myślę jest ze sobą w zgodzie? Jak często uznaję swoje przeczucia, a jak często je podważam lub ignoruję? Jak bardzo ufam dziś swoim wyborom?
Kiedy walczymy ze swoimi sprzecznościami i różnymi głosami wewnątrz siebie, to wtedy tworzymy konflikt i iluzje. Wypieramy przez opór coś, co jest niewygodne, zamiast uznać, że ta część naszej osobowości ma prawo istnienia.
Konflikty, które nosimy w sobie ujawniają się nam w świecie ziemskim. Wszystkie te osoby, które nas irytują i pokazują cechy, których nie znosimy – to dla nas piękna podpowiedź o tym, co separujemy w sobie. Z czym w sobie walczymy. A my, zaślepieni tym oddzieleniem – podejmujemy walkę z tym, co na zewnątrz, zamiast zacząć od siebie.
Osobowość mająca w sobie wiele podziałów, nie czuje jedności z drugim człowiekiem. Nie mówiąc już o jedności z Wszechświatem.
Zacznij od siebie. To takie modne powiedzenie, które ma większe znaczenie, niż nam się wydaje.
Rozpoznaj swoje emocje, szczególnie w momentach umysłowej sprzeczności, walki i wewnętrznego oporu. Po rozpoznaniu, nazwij je i opowiedz o nich. Odczuj je w swoim ciele. A potem pozwól im się przetransformować. Gdy pozwalasz emocji zaistnieć, zamiast ją wypierać, ona ma w końcu szansę pokazać Ci, że jesteś ważna. I jesteś widziana.
Gdy wpuszczasz nas do swojego domu (serca) za każdym razem, gdy czytasz nasze treści, uczestniczysz w procesach z nami lub słuchasz podcastu – najbardziej wtedy pamiętaj o sobie. Bo gdy będziesz pamiętać o sobie, to wtedy i my – i inni ludzie, których dziś możesz nawet nie znać – będziemy w jedności. Widoczni dla siebie nawzajem.
Ściskamy,
Poczucie jedności: najważniejsze myśli z tego wpisu
Wpis zaczyna się od osobistego wyznania: kiedyś bardzo chciałyśmy być zauważone przez innych. Z czasem zrozumiałyśmy, że poczucie bycia dostrzeżoną zaczyna się od siebie. Pytania są proste. Czy widzisz swoje potrzeby, osiągnięcia i emocje? Odkąd widzisz siebie, jesteś też widoczna dla innych. Brak, którym emanujesz, przyciąga więcej tego, czego Ci brakuje.
Ego, którego rolą jest utrzymywanie nas w iluzji oddzielenia, nie może poczuć jedności, kompletności i obfitości. Poczucie jedności zna tylko istota. Doświadczasz go w chwilach wzruszenia na filmie, połączenia z tłumem na koncercie, bliskości z drugim człowiekiem. Potem umysł wraca do swoich historii. Jedności można doświadczyć przez wrażliwość i czułość wobec tego, co jest, bez oceniania.

Druga część wpisu mówi o integralności. Gdy walczysz ze swoimi sprzecznościami, tworzysz konflikt, który potem widzisz na zewnątrz. Osoby, które Cię irytują, pokazują, co oddzielasz w sobie. Dlatego zmiana zaczyna się od Ciebie: rozpoznaj emocje, nazwij je, poczuj w ciele i pozwól im się przemienić. Nikt nie zrobi tego za Ciebie, ale gdy pamiętasz o sobie, łatwiej poczuć więź z innymi.
Czym jest advaita i co ma wspólnego z codziennością
Słowo advaita pochodzi z sanskrytu i oznacza „niedwoistość”. To nazwa nurtu filozofii indyjskiej, który mówi, że podział na „ja” i „świat” jest pozorny. Więcej o jego historii znajdziesz w haśle adwajtawedanta w Wikipedii. Nam bliski jest jego praktyczny wymiar: poczucie jedności jako sposób patrzenia na siebie i innych.
W codzienności oznacza to mniej oceniania, a więcej ciekawości. Zamiast dzielić ludzi na lepszych i gorszych, zaczynasz widzieć w nich lustro. Zamiast walczyć z częściami siebie, których nie lubisz, dajesz im prawo istnienia. Poczucie jedności nie wymaga zgody na wszystko. Pozwala jednak stawiać granice bez nienawiści. Tak rozumiane poczucie jedności to codzienna praktyka, dostępna w każdej rozmowie.
5 praktyk, które wzmacniają poczucie jedności
Poczucie jedności rośnie, gdy ćwiczysz je w małych sytuacjach. Oto pięć praktyk, które możesz zacząć od dziś:
- Zauważ, kiedy oceniasz: przez jeden dzień notuj w myślach każdą ocenę innych. Nie zmieniaj jej, tylko zauważ.
- Szukaj lustra: gdy ktoś Cię irytuje, zapytaj, jaką cechę tej osoby odrzucasz w sobie.
- Sprawdź swoją spójność: wieczorem zapytaj, czy to, co mówiłaś, robiłaś i myślałaś, było ze sobą w zgodzie.
- Bądź uważna w rozmowie: słuchaj drugiej osoby całą sobą, bez przygotowywania odpowiedzi.
- Wracaj do chwil bliskości: przypomnij sobie moment, w którym czułaś głęboką więź, i poczuj go w ciele.

Każda z tych praktyk wzmacnia poczucie jedności, bo łagodzi wewnętrzne podziały. Im mniej walczysz ze sobą, tym mniej walki widzisz wokół.

Poczucie jedności: najczęstsze pytania
Czy poczucie jedności oznacza, że mam akceptować krzywdę?
Nie. Jedność nie polega na tolerowaniu wszystkiego, co robią inni. Możesz czuć więź z drugim człowiekiem i jednocześnie jasno powiedzieć „nie”. Różnica polega na tym, że stawiasz granicę bez nienawiści i bez potrzeby udowadniania swojej wyższości. Poczucie jedności zaczyna się od troski o siebie, więc dbanie o swoje bezpieczeństwo jest jego częścią.
Dlaczego tak trudno poczuć jedność na co dzień?
Bo umysł jest przyzwyczajony do porównywania, oceniania i walki o swoje. Te nawyki dają poczucie kontroli, ale wzmacniają oddzielenie. Poczucie jedności pojawia się w chwilach, gdy umysł na moment cichnie: w zachwycie, wzruszeniu, bliskości. Możesz te chwile pogłębiać przez uważność, medytację i pracę z emocjami, które budzą w Tobie opór.
Jak integralność wiąże się z poczuciem jedności?
Integralność to zgodność myśli, słów i działań. Gdy w środku toczysz wojnę ze swoimi sprzecznościami, trudno poczuć spokój i więź z innymi. Konflikty, które nosisz w sobie, wracają do Ciebie w relacjach. Gdy uznajesz różne części siebie, nawet te niewygodne, wewnętrzne napięcie słabnie. Wtedy poczucie jedności przychodzi naturalnie.
Jeśli chcesz pójść dalej, posłuchaj odcinka o tym, jak osiągnąć wolność od cierpienia i poczucie jedności w codzienności. O tym, jak inni odbijają nasze przekonania, mówimy w odcinku o relacjach jako lustrze. A rozmowa o zbiorowej świadomości oddzielenia i jedności podpowie Ci, jak zmienić świat, zaczynając od siebie.
Zostaw komentarz
Podziel się swoją refleksją po tym odcinku.