BLOG · WYSOKIE WIBRACJE

UKRYTA INTENCJA

Potrzeba uznania: kobieta nagrywa wideo bez stresu i z radością, Wysokie Wibracje

Potrzeba uznania sprawia, że robimy testy osobowości, czekamy na serduszka pod zdjęciami i udowadniamy innym, że zasługujemy na podziw. Z tego wpisu dowiesz się, jak Honorata przeszła od stresu przed kamerą do swobody, czym jest ukryta intencja i jak dać sobie uznanie samodzielnie.

Wszyscy chcemy być wyjątkowi. Dlatego robimy testy osobowości, aby przeczytać o sobie coś dobrego. Dlatego chodzimy do wróżki, która mówi nam, że wygramy w totolotka, jeśli tylko będziemy grać. Dlatego zamawiamy numerologię, aby wyczytać, jakie cuda czekają nas w życiu. Dlatego wrzucamy zdjęcia na media społecznościowe i czekamy na serduszka, aby mieć pewność, że jesteśmy podziwiani.

Wszyscy chcemy być wyjątkowi. Zapominając, że już jesteśmy…

Już jesteś niepowtarzalna, jedyna w swoim rodzaju, idealna, doskonała i wyjątkowa – właśnie taka, jaka jesteś.

Przestań zabiegać o rozgłos. Zrozum, do jakich większych celów dla dobra zbiorowej świadomości możesz wykorzystać rozgłos. Dzięki temu przeniesiesz ciężar skupienia na istotniejszym punkcie od tego, który dotyczy zyskiwania uwagi. To będzie się działo dla Ciebie przy okazji.

Przestań udowadniać na siłę innym, że zasługujesz na uznanie. Liczy się jasność tego światła, którym emanujesz. To ono ma siłę przyciągania lub odpychania. Jeśli oczy Ci się śmieją a istota jest pełna miłości – odpowiedni ludzie to zobaczą. A Ty – uznasz swoją wartość samodzielnie bez większego wysiłku – zwłaszcza, gdy inni będą ją chcieli podważyć.

Pamiętam swój stres, kiedy po raz pierwszy Sylwia zaprosiła mnie do nagrania video z zakresu rozwoju osobistego do jej platformy szkoleniowej. Jeszcze wtedy nie miałyśmy razem firmy.

Miałam wtedy ścisk żołądka. Dwa Desperadosy nie pokonały trzeźwości mojego, zesranego ze strachu, umysłu. Nagrania wyszły tragicznie ale zrobiłam to. Wtedy podjęłam decyzję, że chcę tego robić więcej. Zaczęłam więc robić.

I gdy stawałam się w tym coraz lepsza, zamiast ścisku żołądka, zaczęłam mieć ścisk dupy. Bo przecież Pani prezes wiedziała lepiej jak mają wyglądać video, jak się do nich ubrać i jak elokwentnie mówić. Więc gdy zaczęłyśmy nagrywać albo występować razem, mój skrypt był mojszy. Moje scenariusze były święte i jeśli Sylwia o czymś zapomniała, moje ego się fochowało. Poza tym bardziej przejmowałam się tym, co ludzie pomyślą, niż tym co z tego wyniosą.

Jeśli się cofniesz do moich nagrań sprzed 2, 3 lat, dokładnie to, o czym piszę, w nich zobaczysz. Dziś się z tego śmieję, bo siadamy we dwie do nagrań podcastów czy video bez ścisku. Jeśli nagrywam sama, też nie mam już kija w dupie. To się czuje. Dosłownie. Szczególnie odtwarzając nagranie.

We mnie nie ma już ścisku. A jeśli się pojawia to bardziej jako wyraz wkurzenia na mnie samą za to, że się stresuję w sumie o nic. Jakby do przeszłości.

I to nie jest tak, że w dupie mam co ludzie oglądający będą o mnie myśleć. Bo podczas całej tej przygody zmieniłam intencję głównego celu dwa razy.

Dziś ważne jest dla mnie równocześnie to, co wyniesiesz z moich treści, z tym, czy ja mam radość z mówienia/pisania o danym temacie.

Usłyszałam kiedyś, że uczymy innych tego, czego sami najbardziej musieliśmy się nauczyć. Dziś w końcu czuję, że nie muszę już zasługiwać na uznanie. Na serduszka. Polubienia. Dałam je sobie sama. Przez doświadczenia i wnioski, jakie mogę z tych doświadczeń wyciągać na bieżąco. I to nie tylko w temacie nagrywania…

A Ty – dlaczego robisz to, co robisz? Jaka ukryta intencja jest w Twoim działaniu?

Już. Jesteś. Wyjątkowa.
I ja też.

Sukcesów!
Honorata

Potrzeba uznania: najważniejsze myśli z tego wpisu

Wszyscy chcemy być wyjątkowi, zapominając, że już jesteśmy. Wpis zaczyna się od przykładów: testy osobowości, wizyty u wróżki, zamawiana numerologia, zdjęcia w mediach społecznościowych i czekanie na serduszka. Honorata zachęca, by przestać zabiegać o rozgłos dla samego rozgłosu i zastanowić się, jakiemu większemu celowi może on służyć. Liczy się jasność światła, którym emanujesz, bo to ono przyciąga właściwych ludzi.

Potem przychodzi szczera historia. Pierwsze nagranie wideo do platformy Sylwii kosztowało Honoratę ogromny stres. Nagrania wyszły słabo, ale zdecydowała, że chce robić to więcej. Gdy szło jej coraz lepiej, pojawiła się nowa pułapka: kontrola, perfekcyjne scenariusze i przejmowanie się tym, co ludzie pomyślą. Dziś nagrywa bez napięcia. Po drodze dwa razy zmieniła intencję. Teraz ważne jest dla niej zarówno to, co wyniesiesz z jej treści, jak i radość z mówienia. Uznanie dała sobie sama.

Potrzeba uznania: myśl z bloga Wysokie Wibracje

Skąd się bierze potrzeba uznania

Potrzeba uznania jest naturalna. Jako dzieci potrzebowałyśmy spojrzenia dorosłych, które mówiło: widzę Cię, jesteś ważna. Gdy tego zabrakło albo uznanie przychodziło tylko za osiągnięcia, mogło powstać przekonanie, że na miłość trzeba zasłużyć. W dorosłym życiu to przekonanie zamienia się w pogoń za pochwałami, ocenami i polubieniami.

W psychologii pragnienie szacunku i docenienia jest jednym z poziomów, które opisuje hierarchia potrzeb Maslowa. Nie ma w nim nic złego. Kłopot pojawia się wtedy, gdy potrzeba uznania staje się jedyną siłą napędową działań. Wtedy każda krytyka boli podwójnie, a każdy sukces szybko traci smak. O tym mechanizmie opowiadamy w odcinku o poczuciu braku docenienia.

Ukryta intencja: ćwiczenie w 4 krokach

Honorata kończy wpis pytaniem, dlaczego robisz to, co robisz. Możesz rozwinąć je w krótkie ćwiczenie. Wybierz jedną aktywność, na przykład prowadzenie profilu, pracę albo pomaganie innym, i odpowiedz szczerze:

  1. Co chcę poczuć, gdy to robię? Zapisz pierwszą odpowiedź, która przychodzi, nawet jeśli wydaje się niewygodna.
  2. Czyjego uznania szukam? Zastanów się, czy w tle stoi konkretna osoba, na przykład rodzic albo dawny szef.
  3. Czy robiłabym to bez oklasków? Wyobraź sobie, że nikt nie widzi efektów, i sprawdź, ile radości zostaje.
  4. Jaka intencja byłaby dla mnie lżejsza? Sformułuj nowy powód działania, który daje Ci energię.
Potrzeba uznania: ćwiczenie w 4 krokach o ukrytej intencji

To ćwiczenie nie służy ocenianiu siebie. Pokazuje tylko, z jakiego miejsca działasz. Gdy potrzeba uznania przestaje rządzić, zostaje przestrzeń na ciekawość, radość i prawdziwą wartość dla innych. Uznanie z zewnątrz nadal może się pojawiać, tylko przestaje być warunkiem Twojego spokoju.

Potrzeba uznania: najczęstsze pytania

Potrzeba uznania: najczęstsze pytania

Czy potrzeba uznania jest czymś złym?

Nie. To jedna z podstawowych ludzkich potrzeb. Każda z nas chce czuć, że jej praca i obecność mają znaczenie. Problem zaczyna się wtedy, gdy uzależniasz swoją wartość od cudzych reakcji. Wtedy oddajesz innym władzę nad swoim nastrojem. Zdrowa potrzeba uznania współistnieje z poczuciem, że jesteś wartościowa także bez pochwał.

Jak dać sobie uznanie samodzielnie?

Zacznij od zauważania swoich działań, a nie tylko wyników. Wieczorem zapisz trzy rzeczy, które zrobiłaś dobrze, i jedną, w której okazałaś sobie życzliwość. Mów do siebie tak, jak mówisz do przyjaciółki. Honorata pisze, że uznanie dała sobie przez doświadczenia i wnioski, które z nich wyciąga. Podobnie możesz budować je krok po kroku.

Jak przestać czekać na polubienia w mediach społecznościowych?

Zmień to, co mierzysz. Zamiast liczyć serduszka, zapisuj, ile radości dało Ci tworzenie i jakie rozmowy wywołał Twój post. Ustal stałe pory na sprawdzanie reakcji i nie zaglądaj do telefonu co kilka minut. Pomocne jest też pytanie, komu chcesz pomóc swoją treścią. Gdy skupiasz się na odbiorcy, potrzeba uznania przestaje być tak głośna.

Już jesteś wyjątkowa. Nie musisz na to zasługiwać ani tego udowadniać. Jeśli chcesz pogłębić ten temat, posłuchaj odcinka o tym, czy zarabiasz na miłość, czy działasz z miłości, i przeczytaj, jak zwiększyć poczucie własnej wartości.

Zostaw komentarz

Podziel się swoją refleksją po tym odcinku.

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *