Rozczarowanie ludźmi boli najbardziej wtedy, gdy powtarza się w kolejnych relacjach, prywatnych i zawodowych. Z tego wpisu dowiesz się, jak oczekiwania i ukryte przekonania wpływają na to, kogo spotykasz, w jaki sposób zawodzimy najpierw siebie i jakie pytania pomogą Ci wyjść z tej lekcji.
Spis treści
Otrzymujemy zawsze to, czego się spodziewamy i na co nastawieni jesteśmy emocjonalnie oraz pod kątem głęboko ukrytych w nas przekonań. Zawsze więc, gdy spodziewasz się, że ktoś skrywa złe intencje wobec Ciebie – nie ważne, jak czyste są intencje tej drugiej strony.
Przez swoje zachowanie, sposób interpretacji i działanie, zamknięta w swoim maleńkim, hermetycznym pudełku składającym się z przekonań o tym, że ludzie zawodzą i są interesowni – doprowadzisz prędzej czy później do momentu, w którym z dumą będziesz mogła przyznać sobie rację. Chociaż z dużą dozą prawdopodobieństwa, ta racja nie zostanie Ci uznana od strony osób znających perspektywę drugiej strony, biorącej udział w zdarzeniu lub zestawie zdarzeń.
Obserwuję to sobie u wielu ludzi. Szczególnie takich, u których powtarza się lekcja pod tytułem: „inni ludzie zawsze mnie zawodzą”. Skoro ZAWODZĄ-ZAWSZE, to każda kolejna, długofalowa relacja, bez względu na to, czy biznesowa czy prywatna – skończy się fiaskiem. I nie dlatego, że ludzie zawodzą, ale dlatego, że w pierwszej kolejności ktoś zawodzi sam siebie. A to znaczy że zawodzi swój potencjał pozwalający mu/jej zacząć myśleć inaczej o sobie, o ludziach, o świecie w ogóle, odczuwać wysoko wibracyjne emocje i działać inaczej – bardziej świadomie.
Zawieść samego siebie przy okazji lekcji pod tytułem „ludzie zawsze zawodzą”, można na wiele różnych sposobów.
Albo gra się za ostrożnie. Albo chce się kogoś kontrolować. Albo stawia się granice i ma się zbroję przed dopuszczeniem do siebie emocji. Albo wchodzi się w ogromne doły i ogromne góry emocjonalne z częstotliwością bliską prędkości światła. Albo stawia się kogoś pod ścianą i szantażuje emocjonalnie. Albo serwuje się innym słowny i sytuacyjny rollercoaster – choć ktoś nie ma pojęcia, dlaczego się w nim znalazł w pierwszej kolejności.
To nie jest tak, że ludzie Cię zawodzą. Zawiodłaś siebie w pierwszej kolejności – nie raz.
Przez sposób w jaki myślisz o sobie. Powtarzając sobie, że ZAWSZE trafiasz na ludzi, którzy Cię zawodzą. Skoro takie jest Twoje życzenie, to proszę bardzo. Spełnione.
Dostarczone. Bo Źródło wszystkiego, co jest nie rozróżnia teraźniejszości od przyszłości. Czas jest tylko iluzją. Zawsze jest TERAZ.
Zawiodłaś samą siebie, wchodząc w grę własnego ego – zamiast się przyjrzeć temu, co kryje się pod powierzchnią emocji tworzonych przez Twoje myśli i gdzie jest ich prawdziwe źródło.
Zawiodłaś samą siebie przez to, jak traktujesz siebie i innych. Może mówisz, że pragniesz bliskości, a ludzi, którym naprawdę na Tobie zależy – trzymasz na dystans i odcinasz? Zatem – proszę bardzo. Nie słowa, a czyny i emocje z nimi związane są znakiem. Wszechświat rozumie tylko w języku wibracji. Tym sposobem myślenia i działania dałaś mu jasno do zrozumienia, że:
a) BRAKUJE CI BLISKOŚCI – silna emocja wzmacnia jeszcze więcej tego, czego Ci brakuje
b) WAŻNYCH LUDZI TRZYMA SIĘ NA DYSTANS – w takim razie – spełnione. Dostarczone. Trzeba na dystans od Ciebie trzymać te osoby, dla których jesteś ważna.
I tak – jasne, że łatwiej powiedzieć sobie, że to on/ona mnie zawiodła, bo zrobiła/ powiedziała coś, co Cię zabolało. Zanim jednak tak łatwo zdejmiesz z siebie odpowiedzialność za to, czego doświadczasz, odpowiedz sobie
1. Jak bardzo wygodnie i przytulnie jest Ci dzisiaj w roli ofiary?
2. Czy gdybyś myślała pozytywnie o samej sobie i – znając swoją wartość – wiedziała, na jak wiele zasługujesz – nadal uważasz, że to mogłoby się zdarzyć?
3. Czy posłuchałaś swojej intuicji przy pierwszym kontakcie z osobą, na którą dziś zrzucasz odpowiedzialność, szczególnie pod kątem jakości energii tej osoby?
4. Gdybyś myślała o tej osobie, na którą zrzucasz odpowiedzialność – dobrze… I gdybyś pomagała jej wzrastać, przez cały czas, od dnia rozpoczęcia się Waszej relacji – czy jesteś pewna, że jej/jego zachowanie wobec ciebie nadal byłoby podstawą do osądów i zrzucania odpowiedzialności?
Koniec końców…
Otrzymujemy dokładnie to, czego się spodziewamy. Może więc już czas i pora wziąć pełną odpowiedzialność za swoją działkę – szczególnie przy przerabianiu lekcji pod tytułem „ludzie zawsze mnie zawodzą”? Bo przecież… Jeśli tak myślisz i czujesz względem innych ludzi, to co innego miałoby do Ciebie przychodzić?
Najpierw zaufaj sobie bardziej i otwórz się na swoje emocje a zaraz po tym – otwórz się na bogactwo serc dobrych ludzi. Odrzuć potrzebę bronienia się.
Tak. Jeszcze nie raz ktoś będzie próbował Cię zranić. Ale pamiętaj, że nie można zranić tego, w kogo nie jest wymierzony strzał. A każdy strzał, który wymierza oprawca, w istocie rzeczy wymierzony jest w niego samego.
Życzę Ci wielu wartościowych relacji, dzięki którym razem wzrastacie w świadomości o sobie i swojej wartości.
Honorata
Rozczarowanie ludźmi: najważniejsze myśli z tego wpisu
Honorata zaczyna od mocnej tezy: otrzymujemy to, czego się spodziewamy i na co jesteśmy nastawieni emocjonalnie. Jeśli zakładasz, że ktoś ma wobec Ciebie złe intencje, swoim zachowaniem i interpretacją prędzej czy później doprowadzisz do sytuacji, w której przyznasz sobie rację. Lekcja „ludzie zawsze mnie zawodzą” powtarza się wtedy w każdej długiej relacji.
Wpis pokazuje, że zanim zawiodą nas inni, często zawodzimy siebie. Gramy za ostrożnie, chcemy kontrolować, zakładamy zbroję przed emocjami, wpadamy w emocjonalne doły i górki albo szantażujemy emocjonalnie. Mówimy, że pragniemy bliskości, a trzymamy na dystans osoby, którym na nas zależy. Honorata proponuje cztery pytania, które pomagają wziąć odpowiedzialność za swoją część. Kończy przypomnieniem, że strzał wymierzony przez kogoś w Ciebie w istocie trafia w niego samego.

Skąd się bierze powtarzające się rozczarowanie ludźmi
Przekonania działają jak filtr. Jeśli głęboko wierzysz, że ludziom nie można ufać, Twoja uwaga wyłapuje każdy sygnał, który to potwierdza, a pomija te, które przeczą. Zachowujesz się ostrożnie, druga osoba czuje dystans i odpowiada tym samym. Rozczarowanie ludźmi staje się samonapędzającym się kołem.
Psychologia opisuje ten mechanizm jako samospełniające się proroctwo: oczekiwanie wpływa na zachowanie, a zachowanie na wynik. Nie oznacza to, że zawsze jesteś winna, gdy ktoś Cię zrani. Oznacza tylko, że masz wpływ na część tego procesu. Często pod spodem leży dawna rana, na przykład rana odrzucenia, która uczy, że lepiej nie oczekiwać zbyt wiele.
Rozczarowanie ludźmi: jak przerwać schemat
Pytania z wpisu możesz potraktować jak ćwiczenie. Wybierz jedną relację, w której czujesz się zawiedziona, i odpowiedz na piśmie:
- Rola ofiary: na ile wygodnie jest Ci dziś w roli osoby skrzywdzonej i co Ci ta rola daje?
- Poczucie wartości: czy ta sytuacja wydarzyłaby się, gdybyś znała swoją wartość i wiedziała, na co zasługujesz?
- Intuicja: czy przy pierwszym kontakcie z tą osobą posłuchałaś tego, co mówiło Ci ciało?
- Twoja energia: jak myślałaś o tej osobie od początku relacji i czy wspierałaś jej rozwój?

Odpowiedzi mogą być niewygodne, bo rozczarowanie ludźmi łatwiej przypisać innym. Nie chodzi o obwinianie siebie, tylko o odzyskanie wpływu. Gdy widzisz swoją część, przestajesz być zależna od tego, czy inni się zmienią. O tym, jak rola ofiary potrafi nam służyć, opowiadamy w odcinku jak rola ofiary Ci służy i jak ją puścić.
Rozczarowanie ludźmi zmniejsza się też wtedy, gdy wyrażasz oczekiwania wprost. Wiele zawodów bierze się z nadziei, że ktoś domyśli się, czego potrzebujesz. Jasna prośba daje drugiej osobie szansę, by stanęła na wysokości zadania, a Tobie informację, czy to jest relacja dla Ciebie.

Rozczarowanie ludźmi: najczęstsze pytania
Jak poradzić sobie z rozczarowaniem bliską osobą?
Najpierw pozwól sobie poczuć smutek lub złość, bez tłumaczenia ich od razu. Potem oddziel fakty od interpretacji: co dokładnie się wydarzyło, a co dopowiedziała Twoja głowa? Porozmawiaj z tą osobą o swoich uczuciach, mówiąc w pierwszej osobie. Rozczarowanie ludźmi bywa też zaproszeniem, by zweryfikować oczekiwania, które mogły być niewypowiedziane albo nierealne.
Czy po kolejnym zawodzie warto jeszcze ufać?
Tak, choć zaufanie nie musi być ślepe. Możesz ufać stopniowo, obserwując, czy słowa drugiej osoby zgadzają się z jej czynami. Najważniejsze jest zaufanie do siebie: do swojej intuicji i umiejętności stawiania granic. Gdy je masz, otwarcie się na ludzi przestaje być ryzykiem, bo wiesz, że poradzisz sobie z każdym zakończeniem.
Dlaczego przyciągam ludzi, którzy mnie zawodzą?
Często szukamy tego, co znamy z przeszłości, nawet jeśli boli. Relacje odbijają nasze przekonania o sobie i o świecie. Gdy zmieniasz to, co myślisz o swojej wartości, zmieniają się też osoby, które zostają przy Tobie. Więcej o tym mechanizmie usłyszysz w odcinku o tym, jak ludzie odbijają Twoje przekonania.
Najpierw zaufaj sobie i otwórz się na swoje emocje, a potem na dobrych ludzi. Rozczarowanie ludźmi może stać się początkiem nowej jakości relacji, jeśli potraktujesz je jak lekcję, a nie wyrok. Życzymy Ci wielu wartościowych relacji, w których razem wzrastacie.
Zostaw komentarz
Podziel się swoją refleksją po tym odcinku.